Gedachtenvoer

2012-01-26T07:51:00.000-08:00

Waar kunnen we het Jaar van de Draak nu beter beginnen dan in de Brabantse hoofdstad met haar eigen drakenfontein? In welk gezelschap kun je nou beter vertoeven dan bij jezelf samen met andere open minded mensen die graag delen, luisteren of vertellen. En waarom zouden we 2012 niet omarmen en vieren? Vandaar een naamlooz inspired Wikidoe op vrijdag 27 januari Het zou fijn zijn als je komt. Breng gerust iemand mee. We beginnen om 17.00 uur in de Verkadefabriek en stoppen als de laatste gast(e) weg is. Met draakachtige groet, Nadja van Berkel & Truong Dang Kartrekkers Wikidoe & naamlooz Brabant

Vrijdag weer Wikidoe!

2011-11-19T13:00:00.000-08:00

Vrijdag 25 november is er een Naamlooz Inspired Wikidoe.
Het zou fijn zijn als je komt. Breng gerust iemand mee. Zodat we lekker op een ongedwongen en relaxte wijze de week afsluiten. Waarbij niets hoeft en alles kan. Gewoon omdat het leuk is nieuwe mensen te leren kennen en ervaringen te delen. Of zomaar. Je hoeft eigenlijk geen reden te hebben om te komen, die ontstaat wel spontaan ter plekke. Iedere Wikidoe is er namelijk een om mee te maken! We beginnen om 17.00 uur in de Verkadefabriek en stoppen als de laatste gast(e) weg is.

Met uitnodigende herfstachtige lach,

Nadja van Berkel & Truong Dang

Kartrekkers Wikidoe & naamlooz Brabant

Diep bewaren

2011-11-01T05:32:00.000-07:00

Deze dag wil ik bewaren, ergens diep van binnen, zo diep dat ik hem altijd paraat heb ;-)

tot vrijdag?

2011-07-27T05:56:00.001-07:00

Het Nieuwe Werken? Meu Hoela!

2011-04-19T02:34:00.000-07:00

jaaaa.... eindelijk mijn eigen column!

Collega’s zonder koffie

2011-02-16T06:26:00.000-08:00

Als zelfstandige heb je geen collega’s. En toch voelt het iedere dag van wel. Door de mensen die ik op mijn wandeling tegenkom. De een groet en de ander maakt een praatje. Het enige dat nog ontbreekt is de koffie…

Er verschijnt nog een grote glimlach op mijn gezicht als ik terugdenk aan vanochtend. Ik ben nog niet zo ver op het pad en al door drie fietsers begroet. De een groette me met een knikje, de ander met een uitbundig ‘goedemorgen’ en weer een ander met een kort vriendelijk ‘hallo’. In de verte zag ik Marianne aankomen. Had haar lang niet gezien en ze fietst hier ook niet meer zo veel, bedacht ik me. Marianne is een lieve enthousiaste peuterjuf. Zo’n juffrouw waar je je kind met graagte aan toevertrouwt. Een dame die lief, consequent en puur is. Precies zoals een peuterjuffrouw hoort te zijn eigenlijk.

Als ze binnen praatafstand is, begint ze me toe te roepen en vraagt me hoe het met me gaat en dat het zo lang geleden is dat ze me gezien heeft. Allemaal terwijl ze fietst, me voorbij fietst en al omkijkend op een antwoord wacht. Snel steek ik mijn duim omhoog en roep bevestigend dat ‘alles ok is’. “En met jou dan?” “Met mij ook hoor!” klinkt het in de verte. En weg is ze weer.

Even verderop kom ik de man met de twee hondjes, waarvan een met een dichtgenaaid oog, tegen. We lopen samen op. Praten over de ooievaars die we al gespot hebben en de kievit die in geen velden of wegen te bekennen is. Dan versnel ik mijn pas, want ik hou van doorlopen. We wensen elkaar een fijne dag en dat was het dan weer. Want ja, er wacht ons allemaal nog veel werk en andere zaken. Hihi. Het lijken net echte collega’s waar je even snel een praatje mee maakt om vervolgens weer met je eigen werk verder te gaan. Alleen zonde van de ontbrekende koffie, dat wel.

It’s all about prioriteren?!

2011-02-15T01:34:00.000-08:00

De eerste keer dat het woord prioriteren me ter ore kwam, was toen een ambtenaar me te woord stond over allerlei te volgen procedures. En natuurlijk de beantwoording daarvan… Maar wat prioriteren nou met mijn wandeling van doen heeft?

Je wandelt iedere ochtend een uur of niet. Hebt de discipline om dat te doen of niet. De wandeling heeft dan prioriteit nummer een. Niets of niemand komt aan die prioriteit die ik mezelf heb opgelegd. Is dat wel zo? En waarom dan? Vandaag liep ik heerlijk langs het water waar mijn hond gevaarlijk spannend op de oeverrrand balanceerde. Het gras is kletsnat en ik glij door heel wat modderplassen. Bedenk me hoe het zou zijn om heerlijk in die modder te kunnen rollen. In die vette, natte kleiige modder…en ik moet zeggen dat het me best wel lekker lijkt. Maar dan met een andere temperatuur en in een meer beschutte omgeving. Hihi.

Zoals altijd dwalen mijn gedachten en laat ik ze. Heerlijk wandelen en genieten van de zon die de lente belooft. Een SMS. Mijn liefste vriendin staat bij me aan de deur, waar ik ben? Tja. We bellen en ik draai om terwijl zij me tegemoet loopt. De wandeling is ingekort en toch verrijkt. Want het laatste stukje loop ik samen met mijn vriendin en deel ik mijn wandeling. Voelt nog fijner. Aan onze hond te zien, vindt die het ook een goed idee, want de kwispel blijft duren.

Na even lekker te hebben bijgekletst voor de dag echt begint en we aan het werk gaan, zit ik weer achter mijn computer. Er rolt werk binnen. Spoed! ‘Euh…ja maar ik begin toch meestal met het schrijven van mijn blog?’ Klinkt het mijnstemmetje. En dan kom ik op prioriteren. Werk gaat voor. Dus moet ik het bloggen, dat ik voor de lol doe naar achter schuiven. En dus werk prioriteren. Wat nou prioriteren? Nee. Ik volg mijn gevoel en prioriteer niets. Ik wil niet worden geleefd en bepaal zelf waar ik zin in heb op dat moment. Volg gewoon mijn hart. En zo zij het. Zodat ik kan blijven genieten van welkome spontane medewandelaars op mijn pad en mijn leven nooit uit sleur zal bestaan. En dat komt dus, mijnheer de ambtenaar, omdat ik NIET prioriteer. En nu ga ik lekker werken, omdat ik daar gewoon heul veul zin in heb! Wens jou ook een dag vol ‘zinnige’ dingen.

Valentijnsdag en alles is hetzelfde… gelukkig!

2011-02-14T01:02:00.000-08:00

Wat een kul…dat Valentijnsgebeuren. Alsof je een duiding nodig hebt om romantisch of lief te mogen zijn. Commerciële bullshit; dat vind ik het! En mijn Valentijn ook gelukkig.

Ruim twintig jaar geleden interviewde ik een bloemist in Boxtel. “Valentijn? Dat is toch iets in Amerika? Ja, ik geloof dat ik er ook maar wat aan ga doen, is misschien niet slecht voor de verkoop”. En zo gebeurde het…Samen met miljoenen andere bloemisten, cadeautjesverkopers en restaurants werd Valentijnsdag opgehemeld.

Toen nog weinig mensen er aan deden, vond ik het wel spannend en nieuw. Een anonieme groet die toch echt niet ontdekt moest worden. Vandaag de dag is de lol eraf. Echtparen geven elkaar bloemen, etentjes, weekendjes en noem maar op. Niks geen geheime liefdes, niks geen spanning of nou ja…dat natuurlijk nog wel, maar het is allemaal wat teveel uit het geheime sfeertje getrokken. Voor mij is de spanning er dan af. Hebben we een platte Valentijnsdag. En ja, daar doe ik niet aan mee. Net zo goed als moederdag en vaderdag zulke kuldagen zijn. Van Kerstmis mag ik het niet zeggen, maar ook daarvan kun je wel raden wat ik ervan vind. Saai? Nee hoor, bij ons is iedere dag een feestdag. En al naar gelang het gevoel vieren we waar we zin in hebben.

Ach, alles heeft altijd twee kanten en het is maar net hoe je het bekijkt natuurlijk. Zo ook tijdens de wandeling vanochtend. Staand op mijn meest mooie plekje aan het Liempdse water genoot ik van de schoonheid van de natuur. Ik wilde die zien en ik zag het ook. De auto’s die over de A2 razen en het afval dat her en der verspreid ligt, negeer ik. Vandaag wil ik genieten en me niet boos maken. Mijn kijk is positief. Ik zie twee eendjes en twee ganzen lieflijk naast elkaar door het water gaan. Tja…Valentijnsdag, zegt mijn brein. Ik begin te lachen: wat een projectie en onzin: het is toch gewoon iedere dag Valentijsdag in de natuur? En maken wij geen deel meer uit van die natuur? Ik gelukkig wel en stap naast mijn snuffelhond vrolijk deze Valentijnsdag verder in.

“Ik wou dat ik een vogel was”

2011-02-11T06:08:00.000-08:00

Vogels. Je hebt ze, net als mensen, in alle soorten en maten. En iedere vogel vliegt ook weer anders. Net zoals mensen ieder hun eigen loopje hebben. Mijn loopje gaat vandaag met de kop omhoog. Een wat ietepieterig vogeltje scheert over mijn hoofd. Flappert wat met zijn vleugeltjes en hup: dan maakt het weer zo’n heerlijke lange duik- met direct daar achter aan een zweefvlucht. Gedragen door de lucht. Hmm dat zou wat zijn! Zelf vliegen, een beetje met je armen wapperen en hoppa: zweven! Zou dat voelen zoals in een zweefmolen en komt je maag dan een beetje omhoog? Of voelt het als in mijn vliegdromen en voel je alleen maar de kick van de adrenaline? Zou je in grote zwermen vliegen en zoals de spreeuwen hier bij zonsondergang de lucht golvend zwart willen kleuren? Of wil je een musje zijn en vrolijk dansend met je soortgenoten in vlinderachtige zwermpjes vliegen? Of hou je het overzicht en stijg je net als de sperwer tot grote hoogten? Vandaag wilde ik die ooievaar wel even zijn. Boven op de lantaarn langs de A2. Zo heel hoog op je gemakje even kijken naar de drukte van alle dag. En als het genoeg is geweest, dan vlieg je gewoon op. Moet ineens denken aan een oud dametje dat ik een paar jaar gelden in het verzorgingshuis zag. Ze was dement en zat daar maar, wat wazig voor zich uit te kijken. Ze zei steeds hetzelfde: “ik wou dat ik een vogel was”. Niemand besteedde aandacht aan haar en desondanks bleef ze herhalen wat ze zei. Totdat ik haar vroeg waarom ze een vogel wilde zijn. Haar blik werd levendig en ze draaide zich naar me toe. Keek me doordringend aan en zei: “dan zou ik naar huis vliegen”. Bedremmeld en wat bedroefd ben ik toen gegaan. Dementie is vreselijk. Ook voor vogels.

Silver Shock in Liempde

2011-02-10T02:47:00.000-08:00

Half zeven in de vroege ochtend. Geen hond op straat. Of jawel, de onze. Ze snuffelt wat en ik twijfel of ik haar moet aanlijnen. Het is nog zooo donker. Een wandeling uit het ritme.

Je tijd zelf indelen is een luxe die me normaliter dagelijks ten deel valt. Behalve vandaag. Oei. En dat valt niet mee. Anderhalf uur eerder het bed uit (6 uur deze keer) en dan ook natuurlijk de wandeling zoveel eerder. De hond heeft er geen moeite mee en snuffelt en volgt. Ik loop nog wat slaperig van het licht van de ene lantaarnpaal naar het licht van de andere. Achter me hoor ik muziek. Een beetje blikmuziek, die afkomstig blijkt te zijn van een fietsende puber die zijn oordopjes luid galmend in heeft. Hij fietst alsof ik er niet loop. Een andere mannelijke fietsende tegenligger kijkt me aan alsof ik daar iets anders loop te doen dan de hond uitlaten… Ik voel me ineens helemaal niet prettig daar op het donkere pad. Die blik van die man was trouwens superafkeurend voordat je denkt dat er een verkrachter rondfietst in Liempde. Ik draai om. Soms mag een wandeling best kort zijn. Zeker als je uit het ritme bent en je negatieve associaties genereert… thuis merk ik dat ik ineens tijd over heb en ook op Twitter de vroege tweeps een goedemorgen kan wensen. Dan voel ik de Silver Shock van de ochtend door me heen gaan. Heerlijke energie die de vroege ochtend meebrengt. Tenminste, dat heb ik zondag jongstleden in Utrecht bij het belevingstheater van Yumanix geleerd en mogen ervaren. Die silver shock laat de vogels fluiten, zet dingen in beweging, trilt los en brengt dynamiek in de bestaande orde. Hmm ik voel het. Gaat weer een lekker dagje worden dus.

We're living in a dream. Hold on tight!

2011-02-09T01:54:00.000-08:00

Vanmorgen ben ik gepoëziet, besprenkeld met dichterlijke beelden, overwelmd met de pracht van de Liempdse natuur. Zoals de ochtenddauw me omhelsde… me vergezichten toonde en me opnam in het mystieke licht… Het was alsof ik in een sprookje wandelde… Er zijn niet genoeg superlatieven om dit te duiden. Zelfs een foto voldoet niet…Het leek wel een droom.

Het was een ervaring. Een gevoel. Een belevenis. In diepe stilte heb ik genoten en ben ik erg dankbaar geworden voor dit prachtige bestaan.

Zelfs na de fitness draag ik de ‘betovering’ van vanmorgen met me mee. Niets brengt me af van het vredige gevoel en de bevestiging dat alles goed is zoals het is. Dat je overal om je heen in sprookjes en dromen kunt wonen, als je maar wilt kijken. En vasthouden aan die droom! Want voor je het weet word je meegezogen in een of andere negatieve spiraal. De spiraal van alledag waar moeten, tijd en ego belangrijk zijn. Waar emoties niet meetellen en grote systemen mensen onder de voet lopen.

Heerlijk om zo weg te zwijmelen en mijn fantasie de vrije loop te geven tijdens de wandeling. Ik vraag me af of er mensen zouden zijn die nog aan oorlog kunnen denken als ze zich in zulke prachtige natuur begeven. Als ze de vogels horen fluiten en de zon de aarde zien verwarmen. Als je in staat bent om de verbinding te voelen met alles wat leeft, kan geen enkele negatieve gedachte nog penetreren. Dan hielpen we elkaar in plaats van aan elkaar te willen verdienen. Dan zou er dus gewoon geen armoede zijn. Dan leefden we met z’n allen in een groot sprookje. En soms…worden dromen werkelijkheid. Ik ben iemand die blijft geloven in dromen. Zet me dagelijks in als droomwerker en deel of veroorzaak graag mooie momenten. En zeg nou zelf, dat wil jij toch ook? Ik zeg: Doen!

Guus met zonder jas en drie kleine ottertjes

2011-02-08T02:46:00.000-08:00

Een uurtje later dan normaal, zet ik mijn dagelijkse wandeling in. Een wandeling vol poëzie en muziek en een gevoelstemperatuur van wel twintig graden (in de zon). Loop je mee?

Vogels. Ik hoor een koolmeesje en nu weet ik het zeker. Zondagochtend op de radio hebben ze me namelijk de koolmees uitgelegd. Bij ‘Vroege Vogels’ hoorde ik het ‘fietspompgeluid’ dat ik altijd met de koolmees associeer en dat dus juist bleek te zijn. Wat ik vooral leerde was dat de koolmees wel tachtig verschillende liedjes kan fluiten. Dus, vertelde de vriendelijke radiostem, als je een gezang niet goed thuis kunt brengen, dan zal het wel een koolmeesje zijn.. De koolmees fluit al die deuntjes ook nog eens snel achter elkaar zodat het lijkt alsof er heel veel vogeltjes zijn…Een soort van afweergezang om niet te laten merken dat je alleen bent.

Ik loop ook altijd te zingen. Maar stop juist als er een fietser of jogger in mijn gezichtsveld komt. Vandaag zit Guus Meeuwis in mijn hoofd. Omdat ik al heel snel na vertrek vind dat mijn wollen trui voldoende beschutting biedt trek ik mijn jas lekker uit. “Met zonder jas stap ik naar buiten…” klinkt het in mijn hoofd. Hoe ging het ook alweer verder? Was het niet “de lente tegemoet”?

Dan klinken er carnavalstoeters boven mijn hoofd. Een stel Canadese ganzen gakt over me heen. Hihi. Carnaval, lente…ik kan gewoon niet wachten. Sterker nog, ik maak plannen om vandaag gewoon even een uurtje uit de wind in de zon te gaan zitten werken. Doe gewoon alsof het lente is en “Zo loop ik de zon tegemoet”.

Langs het Duits lijntje loop ik terug over de brug. En dan komt het gedichtje van Annie M.G. Schmidt ‘Drie oude ottertjes’ binnen in mijn hoofd. ‘Over de brug en weer terug’ Hoe ging dat nou ook alweer? Nou, vooruit, ik ga de 400 woorden vandaag overschrijden en gooi de complete songtekst van Guus Meeuwis erbij en natuurlijk ook het ottertjesgedicht, dat overigens niet alleen een van mijn favogedichtjes is, maar ook dat van Annie M.G. zelf:

Drie oude ottertjes wilden gaan varen

Over de zimzam, over de zaan

Eigenlijk wilden ze dat al sinds jaren

Maar om het feit dat ze ottertjes waren

Hadden ze 't nooit gedaan

Want...

Daar hing een bordje op alle bottertjes:

Verboden voor ottertjes

Drie oude ottertjes stonden te schreien

Daar bij de zimzam, daar bij de zaan

Stonden te schreien en ze zeiden

Dan gaan we maar met het spoortreintje rijden

Dat zal wel beter gaan

Maar...

Daar hing een bordje in iedere coupee:

Ottertjes mogen niet mee

Drie oude ottertjes stonden te turen

Over de zimzam, over de zaan

Daar op een weilandje tussen twee schuren

Daar was een plek waar je fietsen kon huren

Fietsen met mandjes eraan

En...

Daar hing een bordje op iedere fiets:

Ottertjes mogen voor niets

Nu rijden die ottertjes over de brug

Over de brug en weer terug

En mocht je nu ook het liedje van Guus in je hoofd hebben en niet meer weten hoe de tekst ook alweer gaat http://songteksten.net/lyric/192/62139/guus-meeuwis/tranen-gelachen.html

"Mooi van Lillikheid"

2011-02-07T03:28:00.000-08:00

Vanmorgen is het eens niet koud en laat ik de jas open. Het waait wel wat, maar ook dat vind ik vandaag wel lekker. We gaan rechtsaf langs het Duits Lijntje. En komen niet ver deze keer…

Ik zie katjes! Een nog maagdelijk, niet geknot wilgje doet haar best tussen al het verwaaide blad. Het waait harder langs het in onbruik geraakte Duitse Lijntje. Ondanks de grote kiezels en het vaak gladde pad, is het een van mijn favoriete wandelingen. Je loopt als het ware boven op een dijk en hebt een nog weidser uitzicht dan normaal. Knotwilgen, bolakkers, ondergelopen stukken land, verwaarloosde bosjes, het is er allemaal. Je kunt uren langs het spoorlijntje wandelen, maar op de een of andere manier kom ik nooit ver. Vandaag word ik door het klapperen van een snavel tegen gehouden. Dat lijkt verwacht veel op…En jawel hoor: het is een OOIEVAAR! Alweer. Hij (of zij) vliegt over me heen en ik begin te twijfelen. Zo van onderen ziet zo’n vogel er toch heel anders uit. Ik volg het gevaarte, wat een kanjer! De ooievaar maakt een hele grote ronde en pas bij zijn tweede rondje zie ik waar hij omheen vliegt. Het vrouwtje! Boven op een hele hoge afgeknakte boom staat zij daar. Op het moment dat ik haar zie begint ze weer te klepperen. Wat een schouwspel wat een geluk dat ik dat weer mag meemaken. Na enige tijd, als ook het mannetje is neergestreken op een andere geknakte hoge boom, probeer ik het stel vast te leggen met mijn mobieltje. Het lukt niet, te ver weg om enig mooi beeld te weerspiegelen. Na toch zeker een kwartier stilstand vervolg ik mijn weg, een beetje balend dat ik die vogel niet heb kunnen vastleggen in zijn vlucht. En dan, bijna thuis gebeurt het: de kalkoenen stormen op me af. He? De hond blijft zelfs onopgemerkt en de drie witte dames kloeken me toe. De grote zwarte mannetjeskalkoen toont zich ook met al zijn pracht en praal. ‘Hij is skon van lillikheid’ zou ons oud omaatje zeggen als ze nog leefde. Voor de niet Brabo's: 'Hij is mooi van lelijkheid' En dat is hij.

Een vruchtbare, stoute wandeling

2011-02-04T02:57:00.000-08:00

Wind mee en we hebben er flink de pas in. Het is grijs en een beetje fijnstofmiezerig. Toch verschijnt er een grote lach als er een ooievaar over me heen vliegt. En al helemaal als ik een wat ouder stel het bos in zie duiken…

Ooievaars vormen voor mij, en zeker ook voor anderen - zo bijzonder ben ik niet- het teken van vruchtbaarheid. Nieuw leven. Geluk. Baby’s. Ze maken me altijd blij. Gelukkig hebben we zo her en der ooievaarsnesten staan en zie je de vogels steeds vaker in het dorpsbeeld. Als ik ook nog een afgewaaid takje vol knoppen voor mijn voeten zie liggen, kan ik er niet meer omheen: langzaamaan maakt de natuur zich klaar voor nieuw leven. Nieuw elan en een heerlijke nieuwe energie. Ik sla deze keer rechtsaf in plaats van links te gaan en loop over een wat slordig asfaltpaadje. Links ligt een veldje in de blubber en rechts een weilandje met twee pony's, een travelsleeper en daarachter is nog iets van een volkstuinachtig gebeuren. Op enige afstand loopt een stel met een hond voor me. Hand in hand. Een mooi beeld geeft het. De mensen zullen tegen de vijftig zijn en ja, om dan nog hand in hand te lopen…of is het niet al zo lang maar heel pril? Loop je alleen hand in hand als de vonken er nog van af spatten? Ik loop wat te mijmeren en te fantaseren totdat het stel rechtsaf slaat. Zomaar zonder pad het takkenbos in dat welhaast geen beschutting biedt. Ze moeten echt door nattigheid en het gaat nergens naartoe… Of zouden ze…? Nu? Terwijl het best winderig en koud is? Daar in het bosje? Hihi. Ik vind het wel grappig en probeer zo nonchalant mogelijk voorbij te lopen. In een glimp zie ik dat ze nog wat doorlopen en het er inderdaad op lijkt dat ze nog wat meer beschutting zoeken. Maar echt zeker weten doe ik het natuurlijk niet. Misschien zijn het gewoon mijn stoute gedachtes dat ik overal lente en heerlijke verliefdheid wil zien. Maar ach, wat maakt het ook uit. De terugweg geeft tegenwind en stemt me al weer anders. Ik was trouwens de schat bijna vergeten te controleren, en zie dat de kist nog fier en uitnodigend wacht. Zoals het met de mooiste schatten van het leven wel zal zijn, bedenk ik me terwijl ik me energiek op weg begeef naar weer een andere schat.

De Liempdse schatkist

2011-02-03T10:31:00.000-08:00

Een schat vinden in Liempde? Ja hoor. Ik wel. Zomaar vanmorgen lag daar een kist in het water. Onbereikbaar en vragen oproepend. En tijdens de wandeling ontdekte ik wat er in zat…
Langs mijn wandelpad aan de A2 ligt altijd van alles. Van MacDonalds bekers tot een grote rubberen tractorband. Deze keer viel mijn oog op een houten kist. Rechtopstaand in het water en… ongeopend! Wow. Wat zou daar dan inzitten en hoe komt hij daar? Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. En nee…ik kan er echt niet bij komen, laat staan dat ding uit het water tillen. Ik zou hulp nodig hebben, of lieslaarzen, of een bootje… Ik loop door en begin te fantaseren. Zie al zo’n piratenschatkist voor me waar het glinsterende goud en de parels zo ingeflanst zijn en de diamanten zich opstapelen. Hihi. Leuk! Maar misschien zit er wel niets in of oude schoenen of nou ja… Wat nou als er heeel veel geld in zou zitten? Zou ik dat eigenlijk wel willen weten? Misschien verandert ons leven wel zo drastisch dat het niet leuk meer is… Of de kist zit vol cocaïne en ze zijn er naar op zoek… Of er zit een in stukjes gehakt lijk in? Jeetje. Wat moet ik met zo’n kist. Ja ik weet het, ik ben de eerlijke vinder. Die kist met inhoud komt mij toe. Of is dat niet zo? En blijft het allemaal van de rechtmatige eigenaar? Goh. Moet ik dat ook nog uitzoeken. Wat een werk en wat een risico’s allemaal zo’n schatkist. Het ding wordt steeds onaantrekkelijker.. En om eerlijk te zijn: Heb ik het nou echt helemaal zo nodig dan? Een schat? Nee, eigenlijk niet. Ware rijkdom is niet met geld te koop en huist in een gezond lichaam en je relatie met je gezin en vrienden of familie. Dus bedenk ik me dat ik die kist wel als decoratie in mijn huiskamer kan zetten zonder hem open te maken. En om dan, iedere keer als ik er naar kijk mezelf te realiseren dat ik al schatrijk ben en dat die kist helemaal niet open hoeft. En op de terugweg realiseer ik me dat ik zelfs zonder die kist in mijn kamer weet dat ik schatrijk ben. En omdat ik een ander ook zulk een rijkdom toewens, laat ik de kist mooi waar hij ligt. p.s. mocht je schatzoekneigingen krijgen en de kist wel meenemen, dan wens ik je alle geluk!

Het geluksmoment van de dag

2011-02-02T01:20:00.000-08:00

Toen me gister gevraagd werd hoe het met me ging, bedacht ik me dat het erg goed met me gaat en ik antwoordde: “ik heb meer geluksmomenten dan ooit tevoren”. In mijn wandeling vond ik de bevestiging.

Zelf je tijd indelen. Hoe waardevol. Zelfs voor iemand die van vaste structuren en regelmaat houdt. Het is fijn om je niet schuldig te voelen als je een uurtje later opstaat of aan de wandel gaat. Toch moet je voor dat geluk wel wat doen, bedenk ik me al lopend. Opstaan, wassen, aankleden, eten en natuurlijk: wandelen. Handelingen die je automatisch doet en die de ene keer misschien wat meer moeite kosten dan de andere keer. Daarbij is het eenvoudig om de wandeling te verkorten tot vijf minuutjes en dus een uurtje ‘tijdwinst’ te boeken. Maar dan heb je niet het effect van een flinke wandeling. Dan heb je niet een uur de buitenlucht geproefd en weet je niet wat er speelt. Dan heb je je hoofd nog niet leeg gelopen. Bij mij werkt het zo dat ik dus moet beginnen met het prioriteren van de wandeling. Iedere dag. Niemand is belangrijker dan die wandeling. Of de hond. Of ik zelf? Tja…misschien het laatste wel. Want als je goed voor je zelf zorgt, heb je voldoende energie om anderen verder te helpen. Punt nummer twee van geluk is dat ik de wandeling bewust loop. En daarbij help jij, als lezer me enorm! Hoe kan ik iedere dag bloggen als ik niet oplet? Dus loop ik bewust en wik en weeg of ik deelmomenten ervaar. Vandaag was een grote schepkraan de sloten aan het afgraven. Om eerlijk te zijn is dat niet iets waar ik door geïnspireerd raak, dus streepte ik die gebeurtenis af. Hoewel ik op de terugweg, toen ik de twee stoere graafmannen in het busje hun koffie en bammetjes zag eten, wel weer geraakt werd. Nee, dan de onbekende man met het speelse hondje. Hij sprak me aan om te waarschuwen dat de gemeente aan het schrijven was. Honden mogen niet los lopen. Hij vond het ook onzin omdat zijn hond al net zo goed luisterde als de mijne. Die man die mij zomaar aanspreekt en me wil behoeden voor een bekeuring. Dat gebaar. Kijk, daar kan ik nou weer de hele dag op vooruit. Het is een van de vele geluksmomenten die mijn leven tot een feest maken. Hoera!

Een Zwaluuuuuuuuw in Liempde!

2011-02-01T02:57:00.001-08:00

Jaaaaa! Ik heb hem echt gezien: vanmorgen niet eens zo hoog maar wel als een speer over me heen scherend: DE ZWALUW!

Zelfs al weet ik het en al staat het op Google als eerste hit: één zwaluw maakt nog geen lente. Dit betekent: uit een enkel gunstig feit mag je nog geen algemene optimistische gevolgtrekkingen maken. ...

Kan me gewoon helemaal niets schelen. Vandaag doe ik gewoon wel lente! net zoals die zwaluw en ik ga gewoon heerlijk op z'n lentes genieten van de dag.

Met de liefste lentegroetjes ook voor jou, uit Liempde natuurlijk!

Vliegend Liempde, met je hoofd in de wolken

2011-01-31T03:34:00.000-08:00

Vandaag heb ik een vliegende wandeling. Of nou ja, ik let op alles wat over me heen vliegt. En geniet van ons oude hondje dat zo af en toe de kolder in de kop heeft en er achteraan vliegt.

Het is steenkoud, heeft gevroren en de vetbolletjes hangen dus weer in de tuin, het wintervoer staat klaar en alles wat vliegt doet onze tuin weer enthousiast aan. Van een roodbonte specht tot een eksterpaar en tortelende duifjes. Een heel legioen mussen of van die koddige staartmezen; je ziet het allemaal als je heerlijk vanuit huis naar buiten kijkt. Buiten is het anders. Vandaag geen zwarte kraai op de lantaarnpaal waar je dan niet onderdoor moet lopen. Misschien heeft die kraai zich wel bij de anderen gevoegd. Ergens in de verte neem ik namelijk gigantische zwermen grote zwarte vogels waar. Zij golven de lucht zwart. Verdwijnen dan ineens. Op mijn tenen zie ik dat ze met z’n allen, het moeten er echt honderden zijn, heel laag over een veld vliegen of hoppen. Vreemd. Met deze vorst zaait er toch geen boer in? Of zou het land pas bemest zijn? Ik blijf me verwonderen over de vogelchoreografie daar in de verte. Dichterbij zie ik, aangekomen bij de kano op- en afstapplaats voor het Rondje Boxtel aan de Dommel, twee zwanen waggelend boven op de steile oever. Wat zijn dat dan ineens rare beesten. Normaal zie je ze haast koninklijk door het water ‘varen’. Maar lopend... nee, dat is echt geen gezicht. De zwanen zien ons ook en ze wagen de sprong in het diepe. En wat een landing! Wow, geweldig zoals dat in het water glijdt, bijna een KLM-commercial waard. Mijn hond ziet alles en begint te rennen en te blaffen bij al dat vertoon. Een reiger schrikt op en vliegt weg, twee eenden maken lawaai in hun vlucht en ik sta te genieten als ook nog een grote sperwer overvliegt. Soms is met je hoofd in de wolken lopen helemaal niet erg…

Paarden weerspiegelen je ziel

2011-01-28T06:49:00.000-08:00

Machtig mooi vind ik de edele viervoeters. Op mijn wandeling vanmorgen trof ik naast de kleine Shetlander Jip ook het grote zwarte paard. En dat doet iets met je.

Iedere ochtend kijkt Jip even op van zijn bezigheden als mijn hond en ik langs wandelen. Als Jip losloopt en bij het hek kan, dan komt hij ook wel eens naar ons toe. Maar heus niet altijd. Shetlanders zijn eigenwijze donders en hoe koddig ze ook lijken, ze kunnen het je behoorlijk moeilijk maken. Vandaag valt Jip niet eens zo op. Wel de drie witte kalkoenen die binnenkort weer gekortwiekt moeten, want ze zitten weer op het staldak. De zwarte (en zware) mannetjeskalkoen kijkt vanaf beneden toe. Wel grappig zoals de natuur die vrouwtjes redt van die toch behoorlijk hanige kalkoen. ‘Lang leve de zwaartekracht!’ zullen ze denken, die gevleugelde dames. Ik neem een kort rondje en loop langs het geitenweitje en de paardenbak. In die paardenbak staat een groot zwart paard. Het paard heeft iets aandoenlijks. In zijn wintervacht en toch vrij knokig staat het daar. Helemaal alleen. Een beetje troosteloos lijkt het. Je moet gewoon stoppen en alsof vanzelf begin ik te praten tegen het eenzame dier. Bedenk me dat ik laatst een vriendin hoorde vertellen dat zij veel over paarden had geleerd van de geweldige en wijze man Jan Vaessen. Zo zouden paarden je ziel weerspiegelen. En ja, dat geloof ik zeker. Zelf heb ik jaren een paard gehad en ik ken de enorme warmte en kracht die zo’n dier uitstraalt. Het is ook niet voor niets dat de meest ondeugende en ongetemde (manege)paarden zo lief en mak als een lammetje zijn zodra ze kleine kinderen of mensen met bijvoorbeeld een verstandelijk handicap op hun rug dragen. Paarden zijn dus bijzonder. En dit zwarte paard zeker. Ik blijf staan en het paard ook. Als ik begin te praten, blijft het nog even staan kijken alsof ze het niet hoort, maar dan zet het majestueuze dier zich in beweging. En hoe moeilijk dat ook gaat -de aarde van de bak is namelijk keihard bevroren en heeft meer bobbels en gaten dan een pukkelpiste- het dier komt naar me toe. Eerst met uitgestoken hals, en later staan we daar samen even heel close te kroelen. Het paardenhoofd schuift onder mijn arm en gaat zo heel dicht tegen me aan op en neer. Een ja-beweging. En ja, het klopt het is fijn. Ik heb het goed. Het paard heeft het goed gezien en ons gevoel is helemaal in sync. Wow.

Liempde aan zee

2011-01-27T01:31:00.000-08:00

Een wandeling vol chauvinisme. Liempds chauvinisme welteverstaan. Geen Boxtel en geen Nederland, nee ‘This is Liempde man!’

Aan de rand van een dorp wonen geeft niet zoveel connectie met de bevolking en het plaatselijke gebeuren. Zou je denken? Niets is minder waar. Wonend in zowat het eerste huis aan een van de belangrijkste Liempdse entrees, ervaar ik dat toch anders. De wandeling die ik iedere ochtend met mijn hond Jules maak, trekt door het Liempds landschap. Deze keer gaan we naar ‘het mosselstrandje’. Gelegen aan een grote plas en omringd door een glibberig paadje, weilanden en wat bosschages. Het is een geliefd plekje voor talloze vogels en je ziet eenden, ganzen, meerkoetjes, zwanen. Langs molshopen en konijnenkeutels kun je er zelfs patrijzen, fazanten en reeën aantreffen. En roofvogels.

Zoetwatermosselen. De eerste keer dat ik het waarnam dacht dat mensen mosselen hadden gegeten langs de waterkant en niet hadden opgeruimd. Totdat ik de levende mosselen in het water zag. Vogels hadden de schelpen achtergelaten! Goh. Ik had direct een associatie met de zee; ons eigen mosselstrandje in Liempde! Geloof niet dat iemand in Liempde er van gehoord heeft. Misschien moet ik het niet delen. Hoewel ik trots ben op al het mooie uit Liempde. De typische knotwilgen, het Duitse lijntje, en de prachtige dorpskern die iets authentieks uitstraalt dat nog steeds bij het pure karakter van de Liempdenaar past.

Populieren, dus klompen. We hebben zelfs de beste klompenmaker van Nederland. Samen met zijn vrouw bestiert hij de op ambachtelijke wijze geproduceerde klompenhandel die tot over ‘s landsgrenzen rijkt. En dan, en dan… heb ik het nog niet over het Liempdse goud gehad. Onze asperges! Voortaan rijdt u niet helemaal naar Limburg, maar haalt u uw eersteklas asperges gewoon in Liempde. Net zoals de worstenbroodjes die ook al sinds jaar en dag tot de beste van het land behoren. Al lopend bedenk ik me dat Liempde een plaats is waar ik van hou. En dat komt niet eens door de prachtige natuur of de mooie initiatieven. Het komt door de mensen en hun gemeenschapszin. Wij groeten elkaar. Wij kennen elkaar of maken kennis. Wij zorgen voor elkaar en wij kunnen feesten als geen ander. We hebben een verbinding omdat we uit Liempde komen. Met z’n 4.844-en doen we iedere dag ons best om het fijn te hebben met elkaar. En dat lukt aardig moet ik zeggen.

De vergeten wandeling

2011-01-26T03:37:00.000-08:00

Werd vanmorgen niet wakker van de wekker. Of nou ja, van een andere dan gebruikelijke, een wekster; onze dochter. Ik had me wat verslapen. En dan, dan loopt alles anders. Ook de ochtendwandeling.

Ik heb de ochtendwandeling met de hond wel gemaakt, maar niet bewust. Kan me er eigenlijk niet zoveel meer van herinneren. Hoewel ik nog wel een foto heb gemaakt. Omdat het vrieskoud was en de opkomende zon tussen de wolken weer een prachtig landschappelijk beeld schetste. En eigenlijk is dat beeld voldoende voor vandaag bedenk ik me. Omdat soms beelden meer zeggen dan woorden.

Een spaarzame opklaring? Me reet!

2011-01-25T01:08:00.000-08:00

Wat kun je in hemelsnaam nog van een dag maken waarvan je op de radio hoort dat er vanmiddag misschien “een spaarzame opklaring” zal plaatsvinden? Nou, ik vind zoiets echt: vette stront.

Mijn humeur is nu al weg. Ja, natuurlijk heb ik wat met woorden. Zeg nou zelf, zo’n negatieve associatie met het woord spaarzaam heb je toch nog nooit gehoord? Dat is toch van de zotte? Pfff zeker Skyradio. Een beetje populair het weer willen brengen. Als tekstschrijver snap ik best dat het niet meevalt iedere dag zulk kloteweer te moeten verkondigen. Maar op deze manier… Grow up! Of Glow up en volg een lichttherapie daar in die donkere radio. ‘Rustig, rustig nou’, vermaan ik mezelf en gehuld in mijn regenjas treed ik de natte wereld tegemoet. Buurman en Lucca zijn op de terugweg en, alsof het radiomannetje de trend heeft gezet, roept hij me toe: “ Het is kliederweer, je wordt kleddernat”. En bedankt. Liep ik gister nog in een hemelse massagesalon, vandaag zijn ze inderdaad wat te uitbundig. Het kan net nog geen regenen heten, maar miezer is ook een te licht woord. En die massage…ja is zo ook niet voelbaar. De druppeltjes zitten te dicht op elkaar. Het lijkt wel alsof je onder zo’n verstuivingsdouche staat. Zouden er eigenlijk verschillende gradaties van miezer zijn? Of van regen? Vandaag zou ik de miezer met een dikke vier classificeren. Terwijl ik de miezer van gister, toch zeker met een aangename eerste klasse zou kwalificeren. Grappig hoe het water op de hond blijft liggen en ik in plaats van een zwarte hond nu een grijze hond naast me heb. De wind is trouwens ook kouder dan gister. Dat doet de miezerkwaliteit ook geen goed natuurlijk. Hoe meer ik erover nadenk hoe interessanter het wordt. Mijn gedachten hoppen van radiostation naar weerstation naar een miezerstation en kom zo weer uit bij Skyradio. Ze hebben zichzelf notabene naar de lucht vernoemd. Mogen ze het weer wat in uit en door de lucht gaat ook best fatsoenlijk verslaan, toch? O jee...Excuses waarde lezers, ik blijf malen en over het weer schrijven. Geloof dat ik (en u) voor even een andere zender moet zoeken wil het nog leuk worden vandaag.

“HIER, godverdomme, doe normaal”

2011-01-24T00:48:00.000-08:00

Niets is wereldser of verrassender dan een wandeling in de vroege ochtend. Over een stilstaande file, twee mannen en het verband.

Het is grijs. En het miezert. Maar mijn stemming ziet geen miezer omdat mijn huid de minuscule frisse druppeltjes als een wellness ervaart. Zo’n massage van kleine regendruppeltjes kan alleen de natuur je geven. Zomaar helemaal voor niets. Mijn huid reageert kwiek en voordat ik het weet loop ik breed te glimlachen. Rinus fietst voorbij en groet heel persoonlijk door “Goedemorgen Nadja” te roepen. Ik groet terug. Wat een weldaad. Massage, persoonlijke aandacht, gekker moet het niet worden op maandagochtend. En toch..naast mijn (wandel)pad loopt de A2. Het staat stil. Naar allebei de kanten. Ik zie de vrachtwagens boven het talud uitsteken. Melkunie, Vion, isolatiebedrijven, je kunt het zo gek niet opnoemen of het staat stil. De hele wereld in a nutshell. Iedereen wil door, maar staat stil. Behalve ik, ik loop in mijn eigen tempo en eigen tijd gewoon hier lekker van een massage te genieten. Iedere stap maakt me rijker. Wat een vrijheid en wat een geluk dat ik kan kiezen hoe ik mijn tijd indeel. Aangekomen bij de grote plas water (De Vorsenpoel) waar ik een rondje maak, gaan we eerst even kwispel Billy gedag zeggen en lopen we door. Dan komt een tegenligger met boxer ons tegemoet. De man schijnt wat te brommen naar de Boxer en als we bijna passeren gaat die Boxer rechtop luid agressief blaffend tegen ons tekeer. De man blaft zijn hond toe: “HIER, Godverdomme, DOE NORMAAL!” waarna hij me beleefd, als was hij een ander, gedag zegt. Goh, zowel mijn hond als ik zijn er beduusd van. Was dat nou een overload van mannelijk vertoon? Ja, laten we ook dat maar zo positief mogelijk uitleggen en ons bedenken dat het ons ook aan mannelijke aandacht deze ochtend niet ontbrak. Niets kan mijn stemming kapot krijgen. Ik wandel heerlijk door en als ik op de terugweg even stil sta omdat mijn hond het maïsveld aan het ontdekken is, komt Rinus me weer tegemoet: “Ge bent nie wijd gekomme” is zijn fietsende conclusie.

Billy of een andere Jack?

2011-01-21T06:32:00.000-08:00

De wereld van het wandelen is anders. Je bent anders en je ontmoet mensen in een andere hoedanigheid. Misschien wel in hun beste hoedanigheid. Het leuke is dat je een soort van band met ze opbouwt en met hun honden ook natuurlijk. Zoals ook met Billy, de jack russel.

Een uur later dan normaal. Het is al licht en ik wil het uur inhalen door de wandeling te halveren. Daarbij heeft onze hond zichzelf toch al uitgelaten in de tuin, dus de echte noodzaak is weg. In het begin loop ik gehaast en een beetje balend dat ik dat uur niet eerder ben opgestaan. Allerlei excuses vliegen door mijn hoofd en ik ‘onderhandel’ met mezelf. Ben zo in gedachten dat ik Billy ineens voor me zien staan. Terwijl het kleine dappere hondje toch zeker zo’n vijfhonderd meter heeft moeten afleggen om bij me te komen. Maar nu is hij er. Helemaal alleen naar ons toe gerend en warempel Jules wil even spelen met het koddige, altijd vrolijke ding. Ze rennen en springen samen enthousiast rond. Dan zie ik een joggende jongedame op ons af komen. Maar Billies baasje is toch een heel andere mevrouw? Zou het Billy dan niet zijn, vraag ik me verbaasd af. De jongedame rent groetend door. Billy of een andere jack blijft enthousiast en op z’n Billies rennen en spelen. Hij heeft zelfs dat ene pootje dat hij zo af en toe stijf houdt. De joggende dame wordt kleiner en ik hoor in de verte: “Billy” roepen. Het zal de dochter van die aardige mevrouw zijn, ja Billy heeft natuurlijk ook zijn eigen gezin. Ik weet ondertussen trouwens ook waar Billy woont. Op een van onze wandelingen herkende ik Billies gekef vanachter een tuinafscheiding. En ja, helemaal blij en kwispelend zagen we toen Billy bij zijn eigen huis en tuin. Als we er voorbij lopen staat Billy gelijk paraat met een kwispel en blafje. Grappig hoor. Zoals alles aan Billy grappig is. Als je het kleine bruin witte hondje zou zien, verschijnt er ook bij jou een glimlach, zeker weten! De jack russel is zooo koddig en onschuldig lief dat je wel van hem moet houden. Ik vergeet mijn hele uur achterstand. Sterker nog, ik wuif mijn manende gedachten weg en wandel glimlachend door. Wat is een uur op een mensenleven nou helemaal? Op de terugweg komt Billy weer aansnellen en mijn lach wordt nog breder. Wat is een Billy jack russel toch ontzettend leuk!

Maanwandeling

2011-01-20T05:51:00.000-08:00

Het is volle maan. Althans, dat was het gisteravond om exact 22.22 uur. Maar als we onze wandeling inzetten, is zij er nog. En dat voel je.

Is de maan eigenlijk een zij? Voor mijn gevoel wel. Of nou ja…misschien is ze wel allebei. Ja dat is het. Als ik dus zij schrijf of haar, mag je daar ook gerust een hij of hem lezen. Mooi zoals ze schijnt en je gewoon stil moet staan om haar in al haar pracht op je in te laten werken. Ik krijg de neiging een harde oerkreet te uiten. Doe het niet, want ben gewoon nog teveel in de bewoonde wereld. En ja…This is Liempde man! Al wandelend wordt het weer licht en zie ik twee tortelende duifjes achter elkaar aan zitten. Doet me denken aan MAANdagavond waar een spreker tijdens de Stand Up Inspiration in Amsterdam bevlogen sprak over midwinterfeesten waarbij maretakbessen als lustopwekker werden gebruikt. En we nu dus weten wat de druïde van Asterix en Obelix in zijn kruidendrank had… Midwinter. Is het nog lang niet. Toch voel je aan alles dat we er weer aan toe zijn. Of sterker nog, aan de lente. Ik zie al knopjes in de takken en de zon brengt tintelingen teweeg. Zal ik een pre-midwinterfeest organiseren? Waarbij ik een ‘toverdrank’ van maretakbessen schenk en dan iedereen zeg dat het zelfgemaakte punch is? Kijken of de bes echt als afrodisiacum werkzaam is? O, o, o wat een stoute gedachten. Die maan toch ook. Wat die allemaal los maakt. Mijn blije, ondeugende maangevoel wordt nog eens versterkt door de zon die opkomt en voluit schijnt. Licht. Dat is het. Maanlicht, zonlicht ik zou dus echt niet zonder kunnen. En vervolg stralend mijn dag in de hoop dat jij er ook van geniet.

Aangelijnd los, in vrijheid gebonden

2011-01-19T02:44:00.000-08:00

De wandeling, hoe sterk mijn voornemen ook is om het iedere dag te doen, soms neem ik de vrijheid het niet te doen. Vandaag niet. Ben weer in controll en ook dat voelt goed.

Onze hond loopt meestal los. Behalve bij luchtballonnen of in tijden van vuurwerk. Vandaag was er, vrijwel aan het begin van onze wandeling een harde knal. Voordat mijn geschrokken vierpoter naar huis vlucht, lijn ik ze aan. Dan loopt ze, eerst nog met de staart tussen de poten maar al snel weer relaxed met me mee. ‘Het is een vertrouwensband, die riem’, bedacht ik me. Mijn hond loopt nu veel fijner naast me. Ze weet dat ik haar ‘in de hand’ heb. Zoals een vader zijn kind kan vasthouden of troosten. Zoals je weet dat er iemand op je wacht waar je alles mee kunt delen na een rotdag. Een gevoel van geborgenheid, kind zijn en jezelf even helemaal aan de ander over kunnen geven. Weten dat die voor je zorgt. Je nestelen in de armen van je geliefde of even stilletjes mogen huilen als dat nodig is. Een onzichtbare band van liefde. Waarmee je eigenlijk de hele wereld aankunt. Of we nou met of zonder riem lopen, het blijft een kwestie van vertrouwen in elkaar. De ene keer van de hond die mij vertrouwt als beschermer tegen gevaar. En de andere keer als ik mijn hond loslaat is het een kwestie van vertrouwen dat ze bij me blijft en me weet te vinden als het nodig is. Mooi dat het zo werkt. En grappig dat ik dat tijdens deze wandeling bedenk. Dat komt natuurlijk omdat ik gister met een vriend mijn lijfspreuk aanhaalde. Ik citeerde hiervoor de Griekse dichter Nikos Kazantzakis: “ I hope for nothing. I fear nothing. I am free. Mijn persoonlijke vertaling: “Ik verwacht niets, ik vrees niets, ik ben vrij en volg mijn hart”. Dat hartvolgen is een –voor mij- essentiele toevoeging. Een band kan ook beklemmend zijn. Zoals je ziet bij honden die, als ze te hard rennen, de halsband strakker om hun strot krijgen. Zo’n band is killing. Geeft letterlijk en figuurlijk verstikking. Vertrouwen is het keyword. Zonder vertrouwen is er angst en vluchtgedrag. Met vertrouwen krijg je de vrijheid. Ik vertrouw erop dat mijn hond weer los kan. En laat haar los. Ze snuffelt en kwispelt weer vrolijk en vrij door het gras. En ik geniet samen met haar van onze bewuste herwonnen vrijheid.

(Belgisch) toeval bestaat niet

2011-01-17T02:57:00.000-08:00

In het weekend blog ik niet. En toch ga ik nu over het weekend bloggen…Over een wandeling in België en over iets dat niet bestaat.

Sinds jaar en dag hebben wij vrienden in België. En daar zijn wij ferm op. Met enige regelmaat zien we elkaar. De ene keer in Nederland en de andere keer bij de Belgische mosselen. Onze gezinnetjes –en honden- zijn verweven en onze interesse in elkaar oprecht en warm. Onderweg naar België vertelde ik dat ik op het NNF altijd een Belgisch fotograaf tref die uit hetzelfde (kleine) plaatsje komt als waar wij naartoe togen. Zonhoven. De naam alleen al maakt blij. Al bij aankomst kwam de wandeling met de botten (laarzen) op het middagprogramma te staan. We hadden zoveel bij te praten en koffie en aperitiefje duren altijd langer dan gepland. Awel, het restaurant op de hoek van de straat was gereserveerd en amaai, daar mag je ook niet te laat komen. Zo rond half een schoven we aan in het volgeboekte restaurant. Heel zondags België schoof met ons mee aan. We verbaasden ons dat onze zuiderburen van het leven een veel beter feest weten te maken. Dat de kok als beste mosselkok al menigeen prijs had gewonnen, speelt natuurlijk ook mee, dat moet gezegd. Mijn verwondering was nog niet voorbij, toen ik de ene (NNF)plaatsgenoot met twee oude mensjes het restaurant binnen zag komen. Mijn mond valt open, dat zou wel heel toevallig zijn…en ik spreek uit wat ik zie. Mijn tafelgenoten vragen zich af waarom ik hem dan niet ga begroeten. En ja, natuurlijk. Maar hij loopt de zaak alweer uit. In mijn begroetingstocht zie ik hem met de oude mensjes in de auto stappen. Ik twijfel…moet ik zo ver achter hem aan? En dan besluit ik dat dat inderdaad moet. Alleen al omdat ik het zo bijzonder vind hem te treffen en ook omdat het een bijzonder fijn mens is. Even elkaar gedag kussen en het moment verzilveren. Helemaal voor niets is hij gelukkig het restaurant niet in gekomen, denk ik dan. Want ik heb hem gezien en mogen begroeten. En dat voelde fijn. En gezien de zwaaiende mensjes in de auto was dat wederzijds. Toeval? Nee, daar geloof ik gewoon niet in. Sommige zaken moeten zo zijn en weten de dag nog mooier te kleuren. De hele dag heeft de zon al was het lente geschenen. Ook al geen toeval. Laat mij maar denken dat het engelenregie is en het cadeautjes van het universum op mijn pad zijn. De universele voeding waar ik de rest van de week uit kan putten. Mooi geen toeval toch?

Metrobaby lijn drie

2011-01-14T03:32:00.000-08:00

Ach, je snelt altijd even de koppen als er een krant ligt. Zo viel mijn oog op een kop in het Brabants Dagblad over een vader in paniek. En verloor ik de hondenriem tijdens de wandeling.

Krantenberichten zijn uit op lezers. Dus moet een alledaagse gebeurtenis wel erg gepimpt worden wil het gelezen worden. Vandaar dat het Brabants Dagblad kopte: ‘Vader in paniek: tram weg zonder dochter’. Het is een stuk wat zowaar bijna een kwart pagina bestrijkt. Dus ga je lezen. En wat! De negatieve teneur van het artikel wordt nergens in bewaarheid, het is een grote aanval op de gedistingeerde mens en gaat uit van het slechte wat de maatschappij te bieden heeft. Ok, ok ik zal je uitleggen wat ik las. Een vader die een andere trampassagier behulpzaam was om haar wandelwagen in de tram te tillen, had zijn eigen kind in de kinderwagen nog buiten staan toen de tram (lijn drie) onverwacht snel vertrok. Hij was in paniek en een relaas van zijn tramacties en –reacties volgt. Als de tram bij de volgende halte stopt komt er al iemand met de kinderwagen de paniekvader tegemoet. Eind goed al goed. Dat is mijn conclusie. Hoewel de journalist, die duidelijk uit een ander hout is gesneden, daar anders over denkt. Stemmingmakerij. Hij laat de vader aan het woord over de miscommunicatie in de tram zonder wederhoor van de tramconducteur of –bestuurder. Daarbij wordt de negativiteit benadrukt door opmerkingen als dat de adequaatheid van de bestuurder en de conducteur ver te zoeken zou zijn. De opmerking van de vader: “Stel je voor wat er had kunnen gebeuren”, raakt me. Zo zonder vertrouwen ervan uitgaan dat er bij iedere tramhalte een mogelijke babyontvoerder staat. Waarom niet meer vertrouwen in onze medemens en waarom gelijk aan het slechtste denken? Waarom ook horen we de conducteur en de bestuurder niet en komen we niet te weten dat er helemaal niet eens twee kinderwagens tegelijk in een tram mogen? Vanwege de veiligheid van de overige passagiers. En waarom wist de vader dat niet en wilde hij de hele tram volproppen met kinderwagens? Ik blijf eraan denken terwijl ik mijn wandeling inzet. Het is lekker zacht buiten en als de zon zou schijnen, lente. Bijna halverwege ontdek ik dat ik de hondenriem, die altijd los over mijn schouders hangt, kwijt ben. Ik raak lichtelijk in paniek. “Snel terug voordat iemand hem meeneemt” is mijn eerste gedachte…

Fitnessapparaat Lucca en een kaarsje

2011-01-13T01:12:00.000-08:00

Ha. deze keer hebben ze me niet. Geschoeid met bergschoenen, getooid met een stormparaplu en gehuld in een dikke winterjas ben ik er klaar voor: de wandeling.

Al bij de eerste bocht merk ik tegenstand: mijn hond heeft gepoept en wil niet verder. Tja, die heeft geen paraplu natuurlijk. Toch moet ze mee. Een uurtje wandelen is goed voor ons. Even verder staat mijn buurman met zijn fitnessapparaat Lucca. Lucca is een laag-bij-de-grondse hond die al jaren verliefd is op onze kwispeldame Jules. En ja, onze hond gedraagt zich tegenover de trouwkwispelende en standbeeldstilstaande Lucca altijd als een hautaine dame.En loopt Lucca zoals gewoonlijk nifterig negerend voorbij. Dan trekt Lucca mijn 83-jarige buurman bijna omver als ze achter mijn treiterende dame aan wil gaan. Een schouwspel dat me iedere keer doet schrikken. Buurman gooit dan zijn hele gewicht in de strijd om en de hond en zichzelf in balans te houden. Ik zie armspieren, beenspieren en ook rug- en buikspieren aanspannen. Die hond houdt hem letterlijk op de been. We beginnen zoals altijd over het weer en zitten al snel in Australië. Haaien, slangen en overstromingen. Zijn familie woont daar en weet er alles van. Maar die weten wel raad met giftige slangen want hebben een jachtgeweer paraat en schieten die krengen natuurlijk gelijk overhoop. O zo. Ja, natuurlijk, knik ik terwijl een fietser langs onze te breed lopende honden zigzagt. In weer een ander deel van de wereld heeft zijn neef nu te kampen met een hittegolf en moest hij stoppen met oogsten vanwege brandgevaar. Ja, de tarweprijzen zullen weer stijgen. Bij de spoorovergang wil buurman terug, het is lang genoeg en hij heeft een afspraak. Nee, ik loop door, fijne dag. Het is warmer dan gedacht en ik transpireer al voordat ik op de helft van mijn rondje ben. Kom nog een aandoenlijke drentse patrijspuppy tegen met vrouwtje en moet mijn hond redden uit de lijnen van de twee hondjes waarvan een met een dichtgenaaid oog. De baas is zoals altijd scherp en maakt er grapjes over. Dan nog even over het weer. En, heel opmerkelijk, wilde ik met de buurman nog aan de knoppen van de weersvoorspelling zitten, deze man zegt dat hij liever vorst heeft en daar eens een kaarsje voor op zal steken. Dat kaarsje maakt hem aandoenlijk. Ik zie het hem ook helemaal doen. Mooi. Licht. Terwijl het enorm triestig weer is.

Van dood naar het licht wandelen

2011-01-12T05:09:00.000-08:00

Verdoofd begin ik vandaag mijn ochtendwandeling. Gister is Peter plotseling van ons heen gegaan. Als man van een vriendin en vader van het beste vriendinnetje van onze dochter hadden we een verbinding met elkaar.

Zwarter dan zwart begint de dag. Het donkert echt heel intens. En toch weet ik, dat als ik straks terugkom dat het licht is. ‘Waarom eigenlijk ook zo somberen over de dood?’ Vraag ik me al lopend af. De hond zwalkt wat en snuffelt teveel. Ik ben snel geïrriteerd. Nee, we hebben het niet voor het zeggen. En als het onverwachte gebeurt, zijn we uit het veld geslagen. Ik kijk naar de zwarte aarde die het gemaaide maïsveld typeert. Zie ik daar nu een soort van graancirkel in de vorm van een hart? Geeft het universum me zo te zien dat alles liefde is, zelfs zwarte aarde? Een mooie gedachte passend bij een beeld dat ik met teveel fantasie in mijn hoofd heb gecreëerd. Maar het geeft wel weer meer licht. En Peter is naar het licht. Ik rouw om Peter. Nee, ik rouw om de rouwenden. Om het verdriet, de pijn en het ongeloof. Heb mezelf trouwens altijd afgevraagd waarom rouw met ou geschreven wordt. Het is toch rauw? Rauw verdriet, rauwe emoties en rauw onbegrip? Rauw van auw dat doet pijn. Rauw van meedogenloos en hartverscheurend. Rauw van niet geciviliseerd maar ongepolijst. Rauw van….Tja alles wat er door je heen gaat misschien wel. Het is licht als ik thuiskom. Maar nog niet echt. Thuis deel ik mijn verdriet op Twitter. Direct daarna lees ik dat een lieve vriendin vannacht bevallen is van een wonderdochter: Umi. Zij brengt het licht. Nu al. Wow. Dat maakt de cirkel direct rond en ik voel me midden in die cirkel. Klein, nietig en dankbaar. Dankbaar dat ik Peter heb mogen kennen. Dat ik met hem heb gewerkt en een excentriek, heerlijk uitgesproken persoon van dichtbij heb mee mogen maken. Een man van uitersten. Die me bij blijft, in zijn kinderen, zijn vrouw maar ook in mijn hart. Dag Peter, het ga je goed!

Het regende, het waaide en het was er zooo koud

2011-01-11T01:03:00.000-08:00

Je voelt het al als je een stap buiten zet: dit wordt een ‘zware’ wandeling. En ondanks mijn positieve gedachten, werkt alles tegen. Goedemorgen. Goedemorgen?

Laat ik mijn laarsjes met hakken maar aanhouden, die lopen toch ook best? En nee, niet die winterjack maar mijn stoffen jas. Want dat staat beter. Tja, als ik de poort uitloop en over het glibberige paadje bij de buren stap, weet ik al dat de schoenkeuze fout is. Even verder, op het open veld wordt ook mijn foute jaskeuze bevestigd. Fijn, die snijdende wind, maakt je wakker. Een mooie roze ochtendsluier kleurt de lucht. Het is later dan normaal, zeker een kwartier. Dus al een stuk lichter. ‘Het wordt lente’ probeert mijn geest me nog warm te krijgen. Maar als er druppels op mijn niet gemutste hoofd vallen, is de lente verdwenen. Ontkennen van wat druppeltjes regen lukt meestal wel en met zulke wind waait het vaak over. Nu natuurlijk niet. Het gaat net niet hard genoeg regenen om om te draaien. Ik loop door. Bedenk dat ik afgelopen zomer hier in de stromende plenzende regen in mijn jurkje rende. Wilde schuilen onder een grote boom en vast kwam te zitten aan de bramenstruiken. Haha. Helemaal doorweekt en ready for a wetdresswedstrijd kwam ik thuis. Maar het was niet koud. Nu wel. Mijn passen zijn fel, kort en stevig. Ik loop harder dan normaal alsof het dan minder hard regent. Zelfs de hond loopt door en hoef ik niet te roepen. Mijn voeten zijn voelbaar in de laarsjes en mijn tenen worden koud. Het wordt glad. Spiegel spekglad. Pas op de terugweg moet ik echt opletten niet uit te glijden. En als ik dan de man met de twee hondjes waarvan een met een dichtgenaaid oog tegenkom, weet ik dat deze wandeling een beproeving is. Op zijn woorden: “Je had zeker niet op de regen gerekend hè?” kan ik niet anders dan terugblaffen: “nee en ook niet op de gladheid.” En bedankt. Het prachtige tafereel van de koperen bal die tussen de twee knotwilgen opkomt laat me even vergeten dat het een barre tocht is, mijn tenen bevroren zijn en ik kletsnat geregend ben. Maar niet lang, want dan, bijna thuis, moet ik aan de kant voor het oranje zwaailicht en de strooiwagen. Fijn, heel fijn. Nu ben ik thuis.

Babytransfer op fietspad

2011-01-10T00:47:00.000-08:00

De kerstvakantie is voorbij. Heerlijk! Terug in mijn ritme. Wandelen met de hond door de donkere vorstochtend. En wat ik meemaak…is genoeg om de hele dag op te kunnen teren. Wandel je mee?

Het is niet glad, maar alles ziet wit. Mijn bewustzijn wordt gewekt door het gegak van een stel ganzen dat over me heen vliegt. Toch leuk dat ze gakken, anders had ik ze niet opgemerkt en zeg nou zelf, het is prachtig om zo’n stel formatieganzen over je heen te zien gaan. Mijn zintuigen zijn scherper en terwijl ik omkijk, zie ik dat er een man achter me loopt. Op enige afstand. Het is nog steeds behoorlijk donker en hij draagt zo’n oranje wegwerkershesje. Hij mankt wat. Is het die man die ik ken en die tot de zogeheten zwakbegaafden behoort en niets anders doet dan zijn hele leven lang lopen? Of is het iemand anders? Bang ben ik niet en toch pak ik de hondenriem slagvaardig vast. Mijn hond merkt niets, die snuffelt en plast vrolijk door. Ik twijfel: moet ik mijn pas versnellen of juist niet? Dan pas ik de tactiek die ik onlangs bij een andere dame opmerkte toe. Ik sla een open zandweg langs de rivier in en stel me omgedraaid wachtend op. ‘Liever frontaal dan van achteren’ is de gedachte. Op enige afstand loopt de man. Hij loopt door en ik hoor een verdwaasde groet. Voel me wat beschaamd, dat ik de dag zo zonder vertrouwen ben begonnen. Dan vervolg ik mijn route en passeer een oudere dame met een snauwende snautzer. Ik groet en loop door. Pas op de terugweg kom ik de dame met de snauwende snautzer weer tegen. Nu duwt ze een buggy voor zich uit met een dik ingepakt bemutst en besjaald kind. Ze heeft dus in the middel of nowhere een kind gescoord. Haha. Gelukkig weet ik hoe het zit. Heb de transfer al vaker mogen aanschouwen. Op mijn wandelpad rijdt dan een auto met man in pak en baby. Ze stoppen bij het paaltje en voor het viaduct. Er mag geen tijd verloren gaan, daarom deze spannende A2 locatie. Alsof het een georganiseerde misdaad is verschijnt precies op tijd de vrouw met de snauwende snautzer. Binnen twee minuten is het gepiept en heeft de babytransfer plaatsgevonden. Oma, zoon en kleinkind in alle vroegte door weer en wind. Want er moet worden gewerkt.

Als ik tulpjes zie, voel ik mij lente!

2010-12-04T07:46:00.001-08:00

herfstvakantie

2010-10-25T03:47:00.001-07:00

Beetje zenuwachtig maken vakanties me altijd. Omdat je dan het optimale uit je tijd wilt halen -voor je kind. Dus jezelf wilt wegcijferen, maar ook weer niet helemaal. Maar gelukkig is het ons weer gelukt! De hele week is afgeblokt met leuke dingen. Saunafeestje, filmavondje, Brussel, Efteling en vrienden en vriendinnetjes. De zon schijnt, de wasmachine draait en er wordt druk gespeeld. Soms valt alles gewoon heerlijk op z'n plek. Wens jullie ook een fijne vakantie en o ja... ik zal proberen tussendoor nog wat te werken, dus wie weet komen we elkaar nog tegen ;-)

Adelaide ik hou van je!

2010-08-13T03:19:00.001-07:00

Deze week vertelde een lieve vriendin, die overal ter wereld al wel eens is geweest, dat ze Australië het mooist van de hele wereld vond. Vol vuur en passie deelde ze haar verhalen met ons. En toen dacht ik aan Manon. Mijn lieve vriendin die ook zo enthousiast was over Australië. Die zelfs zo enthousiast was, dat ze samen met haar vriend het lef had haar hart te volgen en te emigreren naar hun droomland. Terwijl mijn ene vriendin doorging over kangaroes, bekroop me een vervelend gevoel van gemis naar mijn andere vriendin. Heb haar laatste mail niet eens beantwoord...Zou het gewoon komen omdat ik haar als maatje zo mis? Dat ik nooit meer zo in een deuk heb gelegen nadat ze is weg gegaan? Ik heb geen idee, maar moet mijn zwakheid nu toch maar eens onder ogen zien. Wil Manon als vriendin en globetrotter eren. Via deze blogpost. Omdat ik op Google Analytics ook zie dat er hits uit Adelaide komen. En omdat ik gewoon echt nog heel veel van haar hou. Dus Manon, deze is voor jou. Met heeeeel veeeeel liempds liefs!

Antwoord bij twijfel

2010-07-23T13:16:00.000-07:00

Twijfelen...ik doe het niet vaak. Meestal weet mijn hood en voelt mijn hart welke weg ik moet gaan. Of iets juist is. Of het klopt. En toch worden mijn gedachten wel eens door angst overmand. In plaats van in het volle vertrouwen te leven en dichtbij mezelf te blijven, komen er dan ineens allerlei tease-stemmetjes die me aan het twijfelen maken. Vaak is het een strijd tussen ego en verbinden met de ander en dus ook het universum. De beste oplossing die ik tot nu toe op twijfel heb kunnen ontdekken is om jezelf een vraag te stellen. Heel eerlijk en open moet je de kwestie bekijken terwijl je jezelf vraagt: "Wat zou liefde doen?" Probeer het maar eens. En...ik zou het leuk vinden als je me jouw ervaring dan met me deelt. Deze suggestie heb ik overigens niet zelf bedacht maar is me door Annemarie Sips als medium van engelen aangereikt. Ik geef het graag aan je door, zodat ook jij je geruggensteund kunt voelen door engelenwijsheid als je twijfelt.

Zeewind

2010-07-09T06:19:00.000-07:00

Zand fluistert over de grond

Kust hier en daar mijn mond

'sorridi' galmt in mijn hoofd

van alle zorgen beroofd

Mevrouw op de fiets

2010-06-17T13:16:00.000-07:00

Druk, druk, druk: kom met de auto aangesjeesd, alle boodschappen achterin, nog verhit van de file en met mobiel in de hand om vriendin te bellen dat ik er nu eindelijk ben. Dat ze welkom is. Ondertussen staat er een mevrouw aan de andere kant van onze liguster heg. Ze kijkt en maakt oogcontact. Ik groet. Ze pakt het moment en zegt dat haar broer nog in dit huis gewoond heeft...Ik knik en hou haar af. Maak een opmerking in de zin van 'goh, wat leuk' en pak de boodschappen resoluut uit de achterbak. Ik voel het. Ze wil binnenkijken. Met mijn handen vol boodschappen start ik de onderhandelingen: 'u mag best even binnenkijken hoor, maar ik ben wel druk' Als de dame dan beleefd afhoudt en zegt dat dat niet hoeft, hou ik aan. Uiteindelijk tilt de vrouw samen met me de boodschappen uit de auto en sjouwt achter me aan naar binnen. We hebben ons niet eens aan elkaar voorgesteld. Door haar spontane boodschappendraaggeste ben ik blij verrast. Nu ben ik even gastvrouw. Voor een gepensioneerde dame die, zoals blijkt langs haar verleden aan het fietsen is. Ze is bescheiden, wil alleen een glaasje water en laat ons huis intact. "Hier heb ik erg veel kaart gespeeld". En "oh dat hebben jullie veranderd, ja groot gelijk heb je". Samen lopen we door de tuin. Ze begint over de boerenjasmijn die uitbundig in bloei staat. Gister vroeg ik me nog af watvoor jasmijn ik nou in mijn tuin had staan. Nu geeft de vrouw op de fiets me zomaar antwoord. Wat kan het leven toch mooie antwoorden geven. "Kom gerust weer eens aan als u in de buurt bent, u bent welkom", sluit ik onze ontmoeting. Waarop de dame antwoordt: "ik weet niet of ik dat dan nog durf". Mooi, zoals ik nu leer dat het leven gaat over het pakken van de momenten die zich voordoen. En dat de mevrouw op de fiets ook haar moment heeft gekregen en gedeeld.

Mooie mensen flashmob

2010-05-27T02:43:00.000-07:00

Volgens Wikipedia is een flashmob

"een (grote) groep mensen die plotseling op een openbare plek samenkomt, iets ongebruikelijks doet en daarna weer snel uiteenvalt. Flashmobs worden veelal georganiseerd via moderne communicatiemiddelen zoals het internet".

Volgens mij is een Flashmob een samensmelting van liefde; kippenvel krijg ik van zulke lieve acties! Geniet met me mee en kijk:

Aria, een hemelse verrukking

2010-05-26T05:06:00.000-07:00

Dit lied van Gianna Nannini is zo mooooooi, zeker als je de vertaling van renemusica op zijn volkskrantblog http://www.vkblog.nl/bericht/245398/Aria_%28lucht%29_-_Gianna_Nannini hebt gelezen!

Hieronder alvast een stukje vertaalde tekst: Lucht

als ik jou mis

lucht, adem mij in, de stilte zeg me niet vaarwel maar til de wereld op

ja neem mij met je mee te midden van engelmysteries en duivelse glimlachen

en daar zal ik ze veranderen

in confetti van teder licht

Blij

2010-05-20T01:17:00.000-07:00

Ben blij, doe blij, voel blij, ruik blij, zie blij, huppel blij, straal blij, proef blij en blij blij.

Alles klopt ineens. Het moment is nu.

Zo wil ik me nu voelen. Niet morgen, niet gisteren.

Blij is de perfecte timing. Niet gemaakt, maar gekregen.

Heel intens tot het diepste van je diepste. Alles sprankelt en tintelt. Je ogen tonen stralen. Je mond een brede grijns.

Blij is warm. Blij is koud. Blij is alles.

Blij is overweldigend. En sterk. Houdt alles tegen. Niets kan je deren. Je blijpantser is onverwoestbaar. Blij is besmettelijk.

Of afstotend. You love it or you hate it. En zelfs dat laatste maakt mij niet minder blij. Blij is vol vertrouwen en wijsdom. Blij weet dat het altijd goed is.

Blij is ervaren. Blij is delen. Blij is geven. Blij is het antwoord en de vraag tegelijk. Blij is opwinding. Blij is extase. Blij is rust.

Blij is de climax van het leven.

I am one world!

2010-04-23T00:33:00.000-07:00

Vandaag is een bijzondere dag. Mijn vriendin Ingrid van de Boogaard presenteert haar zonne-mobiel. Een mobiel waarvan ik weleens dacht dat het er nooit zou komen. Ingrid is een engel op mijn pad, zij leert me denken in mogelijkheden in plaats van in beperkingen. Zij leert me ook dat doorzetten en je passie volgen de juiste weg is; altijd! Graag stuur ik je haar filmpje, zodat je hopelijk ook blij wordt en in je dromen en kracht blijft geloven. Ik mag gastvrouw zijn op haar event vandaag (met veeeeeel leuke mensen in Seats2meet Utrecht), ga iedereen stralend welkom heten en verbinden; in gedachten jou ook, want we zijn allemaal een en jij hoort bij mij ;-) Geniet van de film, de zon en alle positieve energie!

geluk is ZIJN

2010-04-13T05:48:00.001-07:00

Geluk leeft in je hoofd en straalt uit je ogen

2010-03-28T05:44:00.001-07:00

Kom hier...

2010-03-25T04:21:00.000-07:00

kom hier dan laat ik je voelen wat geluk is

laat ik je mijn tranen proeven die ik zojuist kreeg van een vriendin die mij als eerste haar zeer roerende en diepe retoriek over de verlossing liet horen.

dan toon ik je mijn stralende en lachende ogen die mijn Colombiaans/Antilliaanse vriend maakte door op het juiste moment er te zijn en te delen in vrolijkheid en muziek

dan verwarm ik je met de warmte die ik ontvang van een Limburgse vriend die altijd aanwezig is

dan laat ik je elke afstand overbruggen zoals mijn vrienden uit Ierland, Spanje, Portugal en Kosovo me hebben geleerd

dan geef ik jou mijn geluk, omdat het teveel is voor een alleen en ik leef in overvloed

Schipperskind van tachtig

2010-03-22T01:43:00.001-07:00

Woensdagochtend in de trein. Een oude, milde man zit tegenover me. In het traject 's-Hertogenbosch-Utrecht past een heel tachtig jarig leven. Het zijne. Hij deelt het met me. Eerst wat onschuldig en koetjes-en-kalfjesachtig maar dan raakt hij op dreef. Ik luister. Leer van alles over de schipperskinderen van vroeger en zijn schoolgang. Zijn carriere als schipperskinderenmeester. Hoor over zijn schaamte met betrekking tot zijn vervroegde pensionering en het feit dat hij er al zo lang zo goed van leeft. Hoewel hij destijds echt plaats maakte voor een jongere collega met kleine kinderen... Hij blijft delen. Zijn hele leven. Ik ben geroerd als ik zijn ogen zie terwijl hij spreekt over zijn vrouw. Een vrouw waar hij tot zeven jaar na zijn pensionering mee leefde. Die hij heeft moeten afgeven in de strijd tegen kanker. Toch is hij niet verbitterd, maar spreekt vol dankbaarheid. Hij is trots op zijn zoon die als chemicus geen baan vond maar in de IT weer wel. En zijn dochter die zijn liefde voor de Zwitserse treinreizen met hem deelt. Nee, hij is nu maar alleen. Zijn vriendin had geen 'gratis-treinreiskaartje' meer voor deze maand. Dus gaat hij naar Amsterdam. Natuurlijk.

Leef je leven!

2010-03-19T05:25:00.000-07:00

Sinds 1989 leef ik anders...en soms ligt daar gewoon een liedje aan ten grondslag. Ik deel dit lied met je. Misschien verafschuw je het of maakt het je droevig. Of walg je van mijn sentimentele gedoe. Haha (lekker peuh, doe het toch). Ik hoop natuurlijk dat het je blij maakt en laat genieten van alles wat je hebt. En misschien maak je wel een dansje, dat zou helemaal mooi zijn.

Niemand weet hoe laat het is Muziek Ton Scherpenzeel Tekst Youp van 't Hek

Vannacht in m'n slaap word ik plots overvallen Straks komt een auto en die rijdt me kapot Wanneer zal de dood zijn fiets bij mij stallen? Wat zal mijn clou zijn? Hoe is mijn plot? Misschien zegt de dokter: 'Meneer nog twee maanden' En word ik door een slepende ziekte gesloopt Men zegt dat dat beter is voor nabestaanden Maar twee maanden pijn is toch niet wat je hoopt Deze dag is de eerste van de rest van mijn leven Dat denken er velen bij hun ontbijt Terwijl ik altijd denk: ik heb nog maar even Dit wordt de laatste van een prachtige tijd Dus moeten we dansen en moeten we vrijen Moeten we lachen en drinken vol vuur Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je Tijd is toch geld dus het leven is duur En ik merk elke dag dat ik me vergis En dat er dan nog een dag over is. Jij mag niet doodgaan en ik wil niet sterven Laat staan onze liefste, denk niet aan ons kind Haar dood zal ons leven voor altijd bederven Terwijl ze misschien een hemel daar vindt Niemand mag doodgaan, niemand verdwijnen Maar je weet net als ik, er gaat steeds zoveel mis Met auto's, veerboten, vliegtuigen, treinen Niemand weet hoe laat het is Is het vijf voor twaalf of net half zeven? Hoeveel uur heb ik nog of rest mij een kwartier? Hoelang mag ik doorgaan nog doorgaan met leven? Ik heb echt geen idee dus ik grijp het plezier Dus moeten we dansen en moeten we vrijen Moeten we lachen en drinken vol vuur Lief hou me vast want nu ben ik nog bij je Tijd is toch geld dus het leven is duur En ik merk elke dag dat ik me vergis En dat er dan nog een uur over is Ik weet als ik later groot ben En ook bijna dood ben Dan is al die angst niet nodig geweest Maar altijd de bangste, altijd die angsten Maakte mijn leven tot een schitterend feest Want we hebben gedanst en we hebben gevreeën We hebben gelachen en gespeeld met het vuur God verbood wat we allemaal deden Leef toch je leven als je allerlaatste uur

Droom met me mee...

2010-03-18T02:42:00.000-07:00

Droom je mee of moet ik wat droompoeder planten?

Droompoeder waarmee je uit de nachtmerrie kunt stappen

en alles even laat voor wat het is.

Gewoon even lekker genieten, zweven en beleven

mindfulness ten top

intensiteit met kwaliteit

zoals het leven volgens mij is bedoeld.

intense knipoog van een lachende Liempdse

Hoezo vaste patronen?

2010-03-17T06:03:00.000-07:00

Hihi, kom los: tis lente!

Highroad to paradise

2010-03-16T01:36:00.000-07:00

Geloof, vertrouwen en optimisme brengen je overal waar je wilt!

Eb

2010-03-15T00:58:00.000-07:00

Het wordt weer eb. Langzaam spoelen de heftige herinneringen weg. Maken plaats voor rustige gedachten. Geven ruimte aan nieuwe impulsen. Hoewel soms de heftigheid voelbaar blijft en de vloed me tot aan de lippen komt. Nadja

Reis mee...

2010-03-13T06:56:00.000-08:00

De meest gebruikte 'oneliner' in Australië is: 'No worries mate'. Dus laten we een beetje samen emigreren en het Australische gedachtengoed adopteren...

Iets liefs

2010-03-12T07:52:00.003-08:00

Vandaag wil ik iets liefs met je delen. Het is een stukje uit mijn gesproken column zoals ik die in Roermond voor een uitverkochte zaal uitsprak. Een stukje dat ook zeker voor jou is geschreven... Je doet me aan de liefde denken. Want alleen liefde is zo alomvattend en onvoorwaardelijk. Alleen uit liefde kan positief denken voortkomen. Alleen uit pure liefde kan ik jou en jij mij en wij elkaar allemaal omarmen. Hmmm dat voel je. Dat ontroert je. Mooie woorden zijn als de zon die je verwarmen. Met lieve woorden en mooie gedachtes maken we samen de wereld weer een. Ja, ik weet het, het wordt te klef, sorry daar hou je niet van.
Tis maar dat je weet dat als je eenzaam bent, dat ik aan je denk. Weet dat als je ziek bent ik voor je zorg, weet dat als je verdrietig bent ik je mijn schouder geef. Weet dat ik onvoorwaardelijk van je hou. Want mijn naam is liefde en ik zit in iedereen en op de mooiste plaats waar je me kunt bedenken.

Mijn hart staat open voor je, zodat ook jij je hart kunt openen en we samen een kettingreactie van liefdevolle beweging in gang zetten. Want alleen zo kunnen we negativiteit, bankbonussen en graaicultuur in een samenleving van schaarste omvormen naar een samenleving van overvloed waarin iedereen meetelt en blij kan zijn.
Dank je wel dat je er bent. Ik ben blij met je; want jij maakt het verschil!
Nadja van Berkel, 17 januari 2010 Ik draag dit (in gedachten) op aan mijn ome Harry. De man die me inspireerde en motiveerde om te gaan schrijven. De man die gister helaas is overleden.

Jarig?

2010-03-11T04:24:00.001-08:00

Wat een bijzondere dag vandaag. Een dag die je hopelijk met heel je hart en wezen viert! Ouder worden is niet erg. Een verjaardag is een feest en laat ons dankbaar zijn op alle momenten die we hebben gehad en die we nog mogen beleven. Lieve felicitaties van mij voor jou.

Liefje Liefmij

2009-10-07T09:03:00.000-07:00

"Geluk ligt op denkafstand en is dus met één gedachtensprong bereikbaar."

2009-07-18T05:28:00.000-07:00

Zo af en toe borrelt er een mooie tekst bij me naar boven. Een tekst die ik als wezenlijk ervaar. Ik deel ze graag met je.

update

2009-02-13T01:22:00.000-08:00

Deze blog is niet ge-update en geeft dus geen realistisch beeld van mijn hedendaagse activiteiten. Omdat ik op dit moment mijn gedachten voer. Inspiraties en nieuwe plannen borrelen. Beloof je dat ik snel weer ga delen (bloggen). Als troost nog even een duurzame tip om tot 20% inkt te besparen. Kijk op: http://www.ecofont.nl/nederlands.html en spaar het milieu met een nieuw en gratis te downloaden font.

Inspirational mondays

2008-12-23T01:14:00.000-08:00

Twee maandagen op een rij heb ik topavonden beleefd. Avonden die mijn energie laten stromen en mijn ogen doen stralen. Vandaar dat ik het met je deel. In de hoop dat het jou ook wat positiefs brengt.

Cherry Blossoms- Hanami Een MUST-See! Indrukwekkende film over de zin van het leven en liefde. Het innemende verlichte butoh-danseresje in Tokyo maakte diepe indruk. De zoektocht van een oude man naar de zin van het leven wordt op een vaak schrijnende wijze vastgelegd. Het zien van deze film brengt je diep naar binnen. Naar een plek waar het eigenlijk allemaal om draait en vanwaaruit de meest pure zaken ontstaan. Ik gun je deze film Van Harte!

Gerard van Maasakkkers zoals nooit tevoren

Gisteravond was ik in Eindhoven aanwezig bij een uniek concert van Gerard van Maasakkers en de Vaste Mannen. EN: twee 'losse' vrouwen. Ik maakte kennis met Stevie Ann en Izaline Calister. WOW! Wat een zang en authenticiteit! Drie bijzondere liedjesschrijvers uit verschillende muzikale windstreken wisten op gepassioneerde wijze hun muzikale talenten te bundelen. Met als resultaat een concert dat verrassend en soms zelfs adembenemend mooi was. Stevie Ann veroverde mijn hart. Als deze jonge frisse zangeres(met haar innemende bescheiden persoonlijkheid)zong, vertoefde je direct in haar wereld. Zelfs de Nederlandstalige songs die ze uit Gerards repetoire ten gehore bracht klonken alsof ze nooit anders had gezongen. Met als hoogtepunt het lied 'kan de deur niet dicht', dat Stevie in het Engels zong. Ronduit prachtig en naar mijn idee een wereldhit! Vandaar dat ik haar na afloop in de foyer oprecht gevraagd heb of ze deze op haar nieuwe CD alsjeblieft wil opnemen... Maar er was meer: Gerard die straalde op het podium en zich gewoon als Brabantse grootheid muzikaal ferm staande hield tussen de twee diva's. Mooie duetten zong met de vurige Isaline Calister, die blootsvoets de zaal in haar ban kreeg. Het Papiaments, haar ritme en zang namen ons mee de warmte in. Zeker met de prachtig gezongen ballade over de Surinaamse Tuï. Een vrouw om te omarmen en waar je blij van wordt. De Vaste Mannen, met vriend Harry Hendriks gaven de drie grootheden vleugels. Natuurlijk was ik weer keitrots op Harrie die met zijn gitaarsolo's mijn hart in mijn keel liet kloppen. Nagenietend van deze avond, roep ik in gedachten: I want More, Ik wil meer!

Innovatieproeftuin on the go

2008-12-04T02:03:00.000-08:00

Yep. I've been there. Hoorde JP praten over zijn parttime bankierschap en kon hem in de wandelgangen bijna aanraken. Ik zag de charismatische heer Wijffels interviews geven (en bestormd worden door lobbyisten). Heb geproefd van alle lekkere hapjes die door zeer aardige dames en heren werden uitgeserveerd. Kwam ik daarvoor naar de Innovatieproeftuin? Euh...nee niet echt. Ik was benieuwd naar innovatieve ideeën en wilde besprankeld worden. Het programma met kleurrijke routes was (onbedoeld?)chaotisch, wat me wel weer wat deed. Chaos maakt immers innovatief. Of toch niet? De overvolle garderobe kon geen innovatieve oplossing bedenken en weigerde nieuwe jassen. Voor de gasten die de theefabriek niet goed konden vinden op de plattegrond (allemaal dus) werden er 's middags (in de theefabriek!) plattegronden uitgereikt...Enkele organisaties die wat breakouts verzorgden, schoten in de stress doordat er ook gasten kwamen die zich niet vooraf hadden opgegeven. Behalve KaosPilots. Hihi. Die jonge, gemotiveerde en enthousiaste 'piloten' draaide een volle bak en met succes. Leuk! Jammer alleen dat we een podiumsinterklaas kregen die de winnende studenten met een JP in het riet stuurde...En ronduit naar hoe het jurylid van het beste idee van Nederland de Sint benaderde. Verder voelde Crowdsourcing niet als crowdsourcing, en vond ik de Netwerkschool te schools waardoor ik na drie minuten al weg was. Maar nu het positieve: zowat iedereen die ik sprak was het met me eens: Innoveren hoort niet bij de overheid thuis. Ook het organiseren van zaken rondom innovatie niet. Tal van redenen kwamen me ter oren en schoten me te binnen. Innovatie dient vrij te zijn en niet politiek getint. Innovatief denken vergt lef en flexibiliteit om uit vaststaande patronen te stappen. Innovatief ondernemen wordt juist door het verlenen van overheidssteun aan grote gevestigde zaken de kop ingedrukt. De overheid is van groot en essentieel belang om de juiste kaders te scheppen. Kaders die ruimte geven om innovatieve geesten te stimuleren. En dat miste ik ook gisteren. Het leuke was en blijven in mijn geval de mensen, alle bezoekers. 2.500 in getal. Mooie mensen. Met ieder hun eigen drijfveren om naar de proeftuin te komen; dat maakte de breakouts en andere lezingen waardevol voor mij. Naamlooz en 'A great Place to live' kleurden mijn dag. Net zoals de ontmoetingen die ik had tijdens de breakouts waaruit blijkt dat er gelukkig mensen zijn die heel bewust en puur willen innoveren. Waar duurzaamheid geen commercieel issue vormt maar een werkelijke leefstijl. Authentieke mensen in denken en doen. Gelukkig waren die er genoeg. Nu alleen proberen om deze op een positieve innoverende wijze met elkaar verder te verbinden. Dus gaan we een follow up van de innovatieproeftuin organiseren: De innovatie boost, een NONCongres waar je de sfeer van creatie en ontwikkeling op een stimulerende enthousiastmerende en motiverende wijze opwekt. Waar direct spijkers met koppen geslagen worden en waar we de overheid ook bij uitnodigen?

The flow continues...

2008-09-22T00:30:00.000-07:00

Wow! Merk dat ik sinds vrijdag alweer een nieuwe 'boost' heb gekregen. De bijeenkomst van Het Duurzame Netwerk bij De Kleine Aarde was wederom een succes. Fijne mensen, grootse plannen en veel energie. De flow zet door. Moet alleen even de energie proberen te sturen, want ik merk dat ik zo enthousiast ben dat ik alle kanten op stuiter. Heb wel een mooi citaat bedacht om te delen met je: Enjoy every minute to last forever!

Het Duurzame Netwerk HIC (Here I Come!)

2008-09-18T07:06:00.000-07:00

Heb jij dat ook wel eens? Dat je denkt 'Waar zijn we met z'n allen toch mee bezig?'. Of dat je verontwaardigd bent over hoe gemakkelijk mensen dingen weggooien? Of sterker nog, dat je bijna misselijk wordt van al die vreselijke berichten in de media over klimaatsverandering, ontbossing, vervuiling en de manier waarop de mensheid met de natuur en haar erfgoed omgaat? Nou, ik wel! Wat ik er dan concreet mee doe is natuurlijk: mijn afval goed scheiden en naar de milieustraat brengen, biologische producten kopen, zonnepanelen op het dak en een zonneboiler voor warm water. Een hybride-auto...En een cabrio...die al best oud is en dus veel vervuiling teweeg brengt. En met het vliegtuig op vakantie. En nog wel meer dingen waar ik me als bewuste duurzaamheidsdame voor zou moeten schamen.

Ik schaam me er (nog) niet voor. Maar ik ben misschien ook nog niet bewust genoeg. Hoewel ik er wel van overtuigd ben dat er wat moet gebeuren. Niet uit idealisme maar uit realisme en overlevingsdrang. De wereld gaat naar de klote en wij kijken toe? Nee hoor: IK NIET! Daarom ben ik nu druk met Het Duurzame Netwerk. Een netwerk waar gelijkgestemden al hun talenten en kwaliteiten verenigen en inzetten om tot oplossingen te komen. Mijn traject is begonnen, zoals het bij iedereen die zich aansluit bij HDN zal beginnen, met een enneagram-sessie van Albert kamphuis. WOW! Ik zal niet in detail gaan, maar de energieboost die ik daarvan heb gekregen zou bijna heel het dorp hier van licht kunnen voorzien. Want werken aan duurzaamheid betekent dus ook werken aan jezelf. Zo'n enneagram-sessie kan dus als een eye-opener werken en verklaren waarom jij de dingen doet zoals je ze doet. En leert je ook waarom anderen de dingen doen zoals zij ze doen. En dat geeft al genoeg stof tot nadenken en begripsvorming. Als je handelt naar je enneagramtype kom je bij je essentie. En zit je dus per definitie ook goed in je vel. En als dat het geval is kun je excellereren. En als anderen dat dan ook samen met jou doen, dan kom je in een flow die voelt alsof je bovenop een geweldige mooie brede golf surft met z'n allen. Kun je je voorstellen wat zo'n duurzaamheidsteam in het bedrijfsleven teweeg kan brengen? Eco-businessmanagement met perfecte resultaten!

Morgen is er een bijeenkomst om nieuwe leden te enthousiasmeren voor HDN. Om zo samen te werken aan positieve veranderingen. Om samen serieus te werken aan duurzaamheid. Om iets terug te geven van al hetgeen we allemaal al genomen hebben. En het leuke is dat dit dus niet louter vrijwilligerswerk betreft. Nee we zijn allemaal ondernemers (ZZP'ers) die op een andere manier durven denken en dus gaan werken. Goed bezig zijn, passie, in je kracht staan, delen en excellereren in de dingen waar jij goed in bent, vormen keywords waar iedereen blij van wordt. En van het geld dat we gaan verdienen, stroomt een duurzaam deel naar De Kleine Aarde terug. En zo maken we de cirkel rond.

Het sneeuwbaleffect zorgt voor bewustwording, mondialisering en bekendheid van de mondiale voetafdruk. Een voetafdruk die we allemaal een hebben. De een groter dan de ander. En als de mijne te groot is, en ik nog meer en beter geinformeerd raak geloof ik dat ik uiteindelijk ook mijn cabrio weg zal doen. Want wat groen is moet groen blijven. Toch? Ook interesse voor HDN? Mail of bel me dan. Want ook jouw kwaliteiten en talenten zijn welkom!

NNF was weer 'energieken'

2008-09-08T01:08:00.000-07:00

Zoooow. Ben weer thuis. Van vrijdag tot zondag heb ik heerlijk vertoefd in de bossen van Elp (Drenthe). Hier vond het Natural Natworking Festival (oh hihi, ik bedoel natuurlijk networking)plaats. Ook al was het niet zo druk als vorig jaar, en waren er voor mij persoonlijk minder interessante programma-onderdelen; het was weer een heerlijk festival! Natuurlijk omdat je er alleen maar positieve en lieve mensen ontmoet. Mensen waar je direct een klick mee hebt en die graag met je willen delen. Zo was Wubbo Ockels een van de mensen die me aan het denken zette over tijd -hoewel hij dat enige jaren geleden tijdens een interview voor Nestor ook al deed-. Leven is tijd. Tijd is leven. Hij experimenteerde op het NNF met die gedachte en zijn wetenschappelijke en nieuwsgierige kijk daarop. Fijn, zo'n deelgenoot in verwondering. Helemaal top vond ik de sauna die in een tent gebouwd was. Hmmm echt geweldig lekker, zeker 's avonds als het wat afkoelde. De rasmuzikanten voor de tent gaven je helemaal een hogere sferen- en vakantiegevoel. Ook mocht ik een ritueel over dromen, midden in het donkere bos ervaren. Vuur, stilte en een bijna sacrale sfeer: Lex Biemond en Kristof de Ridder slaagden er wonderwel in om ieders droom de aandacht te geven die het verdient. De boswandeling op zondagochtend was voor mij te confronterend en te heftig voor wat betreft het gecommuniceerde persoonlijk leed. Maar ach, ook dat zette me aan het denken. Het NNF was: gewaarworden, bewustworden, delen: mijn energiemotortje is weer heerlijk vol gelopen. Dus als je erbij was op het NNF: dank je wel! Met een extra knuf voor Martijn Aslander en alle andere harder werkers en initiatiefnemers.

My first Lowlands...

2008-08-19T04:32:00.000-07:00

will be my last... Tja. Wat zal ik zeggen? Allereerst ben ik blij dat ik het grote en grootse festival drie dagen heb meegemaakt. Dat ik Ted Baxter, Amy Macdonald, Anouk, N.E.R.D., Claw Boys Claw en last but not least: The Sex Pistols heb mogen aanschouwen en -horen. Dat ik ervaren heb hoe het is om toeschouwer te zijn tussen meer dan twintigduizend mensen (bij Anouk toch zeker). Dat ik blij was met mijn rode service-bandje waarmee ik me kon terugtrekken achter de hekken en backstage. Zeker als het allemaal te massaal werd, bood het rode bandje voor mij een rustig en veilig toevluchtsoord. Voor wat betreft de muziek kan ik kort zijn: ik ben geen muziekkenner en ging ook niet speciaal voor de muziek naar Lowlands. Ik ging er -om eerlijk te zijn- naartoe om het eens meegemaakt te hebben. Om zelf te ervaren hoe zo'n groot festival nu eigenlijk voelt. Vrijdagavond in mijn tent -die ik langs de ingangsweg naar de entree had opgeslagen- deed ik geen oog dicht. Wat een takke-herrie! Zelfs de oordopjes boden geen rust. Ik schrok pas helemaal bijna door het zeil toen er een gigantisch geblaas en lawaai bij de tent weerklonk zo rond zessen. Duf en moe zag ik toen dat het afval werd weggeblazen om vervolgens door veegwagens opgeruimd te worden. Oef. Au mijn hoofd. Want natuurlijk had ik wel menig biertje gedronken terwijl ik het festival probeerde te ontleden. Mijn glimlach was er gelukkig ook nog toen ik uit de buurtent een meisje 'Ja, koffie!"hoorde roepen. Mijn hoofd buiten concludeerde dat er koffiewekkers rondliepen die je een bekertje aan je tent bezorgden. Als je tenminste koffiewekkerbonnen had en de tentslinger van DE over je tent had ter markering. Haha geweldige marketing. Ik heb veel gezien, meegemaakt en gehoord op Lowlands. En als ik het heel kort moet samenvatten dan zeg ik: Vooral een festival voor diegene die vinden dat ze moeten kunnen meepraten (moi incluis). Van de echte liefhebbers kan ik me niet voorstellen dat ze tussen het geroezemoes en lawaai van duizenden anderen een concert willen bijwonen. Het meeste indruk hebben de enorme hopen afval op me gemaakt. Maar dat niet alleen, erger nog vond ik de laat-maar-vallengedachte die bij de meeste Lowlanders heerste. Overal lag rotzooi. Bekers, blikjes, zakken, etensresten -had je je kipvleugeltjes op liet je ze gewoon op het gras liggen- Het shokeerde me. Vind het ook vreemd. Lowlanders zijn in mijn ogen voornamelijk jonge bewuste en hele aardige mensen. Daar verwacht je een ander soort houding van. Jammer. Ook al deed LOC7000 nog zo zijn best, het afval bleef zich steeds maar opstapelen. En dan al dat geconsumeer. Eten, drinken, muziek, gadgets, T-shirts het leek wel een groot openluchtwarenhuis voor Lowlanders. Ik geloof dat je in een willekeurige stad niet zoveel verschillende eettentjes zo dicht bij elkaar aantreft. En Greenpeace en Oxfam Novib deden daar gewoon aan mee... Radio, media en Internet hebben Lowlands behoorlijk uitgemolken naar mijn idee. Als je thuis was gebleven had je waarschijnlijk meer en beter beeld gehad. Toch is dat juist geen Lowlands. Lowlands is van en naar de camping lopen, je mobiel op laten laden, bonnen kopen of bekers sparen, elkaar kwijtraken, erbij zijn, vooral veel snacken, drinken en chillen terwijl je probeert ondertussen ook nog een of wat concerten te scoren. Ieder op zijn eigen manier. Alles kan, niets moet. De sfeer tussen zoveel mensen was uitzonderlijk prettig. Nergens heb ik een onvertogen woord horen vallen, zelfs niet als je weer een half uur bij de toiletten in de rij moest. Knap hoor. Ik wilde de eerste dag al naar huis...maar ben gebleven omdat ik vond dat ik niet mocht oordelen voordat ik het festival echt goed ervaren had. Een vriend (trouwe Lowlander) wees me daar trouwens ook nog op. Hij had gelijk: ik had de Sex Pistols niet willen missen. Heb net niet staan Pogo-en, maar dat scheelde niet veel. Hmmm lekker. Daarna dansen in de verschillende bars met allemaal uitgelaten en vrolijke mensen. De herrie in de tent leek al lang niet meer zo luid de tweede nacht. Grappig detail is dat ik met mijn 45 jaar opmerkingen kreeg zoals dat ik iemands moeder wel had kunnen zijn tot de titel 'mama Lowlands'. Ach en dat viel me dan ook wel weer mee. Het was tenminste nog geen 'oma-Lowlands' hihi. Maar mama was blij om zondagmiddag weer in het Brabantse te zijn. Weet nu dat ze haar dochter met een gerust hart naar Lowlands kan laten gaan. Want de sfeer en de mensen zijn er prima!

Lancering website MTD

2008-08-15T00:28:00.000-07:00

Vandaag is een mooie dag! De prachtige website van MTD gaat de lucht in! Prachtig, niet alleen omdat ik de teksten heb geschreven ;-) maar meer nog omdat het een bedrijf is waar de mensen met passie voor hun vak werken. Gedreven, enthousiast en vriendelijk. De klant betekent hier iets. Overal ter wereld werken MTD-ers. Hun vakmanschap en gedrevenheid zorgen dat de tijdelijke waterinfrastructuren perfect aangelegd worden. Zo ook op Lowlands! Vandaag ga ik daar kijken en genieten: van muziek en van: het heldere frisse kraanwater dat ik gerust kan drinken omdat ik weet hoe veilig het drinkwater van MTD is. Proost MTD!

Alles op zijn pootjes terecht

2008-07-24T05:57:00.000-07:00

YES! Onze lieve bureaupoes heeft een fijn thuis gevonden! Na twee weken intensieve lobby bleek mijn lievelingsneef het dotje niet te kunnen weerstaan. Ben helemaal blij nu. Ook omdat mijn vakantie vandaag begint. En omdat de zon schijnt. En omdat al mijn werk klaar is. En omdat ik er onzettend veel zin in heb. Zeker ook omdat we vanaaf al direct zijn genodigd voor een bbq. Dat worden twee geweldige weken! Ik wens jou net zoveel fun en sun en pleasure in alle vriendschap en vrede. Tot dan maar weer met een zonnezoen toe!

Bureaukat zoekt baasje

2008-07-22T01:43:00.000-07:00

Dit lief, vriendelijk, schattig en aandoenlijk klein poesje is op zoek naar een lief baasje. We hebben haar twee weekjes geleden uit een 'wild nest' gered. Ze is rond de negen weken oud en er mankeert haar niets. Vanwege een te drukke weg, allergie en onze hond kan ze niet blijven. HELP! Weet je iemand of wil je zelf een lief klein bescheiden goed luisterend poesje, reageer dan snel. Anders moeten we haar naar het asiel brengen...

EEN virtuele hug

2008-07-14T14:50:00.001-07:00

Geef EEN virtuele hug! Elke 12 seconden raakt iemand besmet met het hiv-virus. Vandaar dat ik een nurse een virtuele hug heb gegeven. Als dank kreeg ik deze cartoon. Wil je ook meedoen met de EEN campagne? Stuur me een mail/reactie en ik forward je de EEN-mail.

Sorry, geen excuses!

2008-07-01T05:42:00.000-07:00

Excuses lieve lezer. Discipline ontbreekt me. Vandaar hak-op-de-takblogs en onafgemaakte blogitems. Maar dat is ook iets. Een karaktertrek die het mogelijk maakt om als een spring-in-het-veld de wereld tegemoet te treden. Om stressloos te genieten. Om je niet te voegen naar dingen die je op dat moment niet liggen. Om alleen de dingen te doen waar je zin in hebt. Met overtuiging, passie en aandacht. Ik ervaar dat als pure luxe. Eigenlijk wil ik mijn excuses dus weer terugnemen. En wens ik je een ongedisciplineerde zomer toe!

De enige bom die nog wel leuk is...

2008-06-15T23:50:00.000-07:00

euh....op de een of andere manier krijg ik het filmpje ff niet op mijn blog. Dus mag je zelf wat moeite doen ;-)Confetti-kanon tegen gentechmaïs van Monsanto Klik op: http://nl.youtube.com/watch?v=cOQhPs0WMk4

Wow Workshop!

2008-06-13T02:56:00.000-07:00

Als je eenmaal in the flow zit...moet je ook genieten, nietwaar? En doorpakken! Vandaar dat ik nu samen met Frank van Elsdingen een geweldige workshop ontwikkel. Een workshop Toeschouwen: actief en effectief leren luisteren. Meer informatie gaat beslist volgen. Het enthousiasme en de know how zijn er, dus dat komt helemaal goed.

Daarom nou: Social Networking...

2008-06-01T10:40:00.000-07:00

Met de CommonCraftfilmpjes weet je snel waar het over gaat: Geweldig!

Vijfde vrijdag van de maand: naamlooz!

2008-05-30T00:31:00.000-07:00

klik en kom? http:www.grapheine.com/bombaytv/index.php?module=see&lang=uk&code=9db4782918c0fc05a429d98ef814f687 De informele naamloozborrel Brabant is een van de leukste ontmoetingsborrels die ik ken! Zeker als jij ook komt, wees welkom!

Zin!posium brengt me verder

2008-05-30T00:21:00.000-07:00

Wow wat heb ik genoten gisteren! Ik straal nog steeds en ga dat gewoon vasthouden. Het Zin!posium bij Seats2meet in Maarssen was een soort van welkom thuis: Ja, Jan Vaessen, je hebt een ''zaadje'' wereldvrede geplant. En ook Justien Marseille maakte me helemaal blij met haar zeer doordachte en voor mij verrassende visie op de toekomst. Helemaal top! Andre Meiresonne en Mauk Mulder lieten me nadenken over macht en mijn (verworven) vrijheden. Julien Haffmans legde verbindingen op de KaosProjects wijze waar ik nog niet van af ben (in de positieve zin, dankzij Frank van Elsdingen) en van Estelle-Marie Heussen heb ik geleerd dat ik heel weinig weet over Afrika en in het bijzonder Nigeria. Noor Bongers blijft een fijne en positieve persoonlijkheid. Net zoals vele andere aanwezigen die ik vandaag heb mogen ontmoeten. Kortom: graag tot de volgende keer allemaal!

PG's (Persoonlijk Geneuzel)

2008-05-20T03:36:00.000-07:00

Bloggen is persoonlijk. Maar nu ik wat scroll op mij weblog, is het toch wel veel persoonlijke stuff en geneuzel allemaal...niet dat het niet belangrijk is, maar als tekstschrijver weet ik ook wel dat dit soort PG's niet een groot publiek dienen. Was dat dan mijn doel met deze blog? Nee...of nou ja...euh...KIJK! Nu ben ik bij de kern. De bedoeling van mijn blog, de bedoeling van mijn communicatie met u, jou, jullie of wie dan ook. De komende dagen ga ik me erover buigen. In verdiepen. Want het gaat natuurlijk steeds dieper totdat ik bij het doel van mijn bestaan uitkom...Maar ik hoop al eerder achter het (nieuwe/vernieuwde) doel van deze weblog te komen. Gekoppeld aan een nieuw image, met huisstijl en website begin ik dan heeel gericht en prettig aan een nieuw (blog)leven. Ondertussen mag je van mij best weten dat de homeopaat mijn energie opgemeten heeft en allerlei intoleranties ontdekte. Pfff. Vond mezelf behoorlijk tolerant. Toch kan suiker er niet meer mee door vond de goede man en gaf me doodleuk een wurgrecept. Nou lieve man....wie baas is bakt koekjes hoor....Hoewel het natuurlijk wel een goede timing is nu ik met mijn afvalplan ben gestart. Afvallen is een state of mind....tja en dan ook nog eens geen suiker: nou, dan is er helemaal geen kunst meer aan. Hoewel ik er niet over peins mezelf aan zo'n strak regime te onderwerpen. Gewoon ZOETJES aan...nietwaar?

Wii-fit: au!

2008-05-16T08:49:00.000-07:00

Ik strompel door het huis. De Wii-fit heeft me gisteren nogal bezig gehouden met yoga-oefeningen en muscle-dingen waartegen mijn lichaam (rug met name) vandaag fel protesteert. Kan trouwens niet zeggen dat het echt motiverend werkt als dat ding iedere dag je gewicht opneemt. Zeker niet als je een stijgende -rode ook nog!- lijn in een grafiek afgebeeld krijgt. Komen er ook nog allerlei betweterige tips over je heen voordat je ook nog maar begonnen bent. Maar...alles voor het goede doel! Ik denk mezelf slank, en trek mijn wangen in als ik in de spiegel kijk, hef mijn hoofd, recht mijn schouders, borsten vooruit en denk dat die broek gewoon gekrompen is... ben benieuwd of ik vandaag de Wii-fitoefeningen wel haal met al die pijntjes...heb maar muesli als ontbijt genomen...kan niet alleen op die wii-fit en mijn brein vertrouwen toch?

Dag 29 niet roken

2008-05-15T01:07:00.000-07:00

Tja. Voor mezelf hoor ik nu officieel tot de niet rokers. Negenentwintig dagen niet roken: dat zijn bijna 900 sigaretten die ik genegeerd heb. Sterker nog: 900 sigaretten waar ik bewust NEE tegen heb gezegd. WOW! Ik ben trots op mijn behaalde status van niet-roker! Met deze pamperende gedachte in mind, begin ik met mijn volgend project: sportief afvallen. Pfff, word er nu al moe van...Zeker omdat ik een stresseetster ben en er nu dus aardig wat deadlines boven mijn hoofd zweven...Oplossing: als ik trek krijg, zet ik die gedachte om in dat ik perse even op de Wii-fit wil. Eens kijken of afvallen ook een state of mind is en je jezelf dus ook met wilskracht slank kunt denken. Dag 1 dus maar vandaag.

afvallen is een state of mind!

2008-05-11T11:29:00.000-07:00

HA ha ha ha ha ha! Ik kom niet meer bij van het lachen! Lees zojuist in het Mind Magazine dat afvallen een state of mind is! Wat ik dus van stoppen met roken beweerde, geldt ook voor gewichtsverlies. Peace of cake! "Denk jij al dun?" staat er boven het artikel. HIHI. Ja hoor. Ik denk er vanaf donderdag iedere dag wat af. Binnen een maand ben ik dan nog wel niet helemaal in de claudia strater-vorm (als ik dat al zou willen), maar dan gaan mijn te ronde vormen een iets minder voloptueus formaat krijgen. Niet alleen met denken trouwens. Ik heb mezelf ook een Wii-fit cadeau gedaan. Al mijn gegevens opgeslagen met een wachtwoord (waarom vertrouw ik die Nintendo-boys dan nog niet?). Mijn geschatte leeftijd was zeker 11 jaar jonger en mijn gewicht was dus idd heel hoog. Mooi eens kijken of die Wii mij fit en slank krijgt. Hoewel ik met denken veel meer bereik, nietwaar Mind Magzaine? Heb trouwens nog steeds geen sigaret aangeraakt en al wel behoorlijk wat wijntjes geproefd. Dus ook deze testfase goed doorlopen.

dag 22 en het wordt niet fijner...

2008-05-08T03:14:00.001-07:00

Goh. Niet roken is niet leuk! Mijn lichaam lijkt te zwellen (of komt dat door de hitte), mijn geest wil compenseren dus dwingt me veel te eten en zelf voel ik me er ook niet zo happy bij. Zeker nu de weegschaal toch al vier kilo meer aangeeft...in drie weken vier kilo...hmm niet best. Het meest eenvoudige is om gewoon weer te gaan roken. Maar ja, dat is dan ook weer erg zwak en haalt al mijn eerder gedane statements onderuit. Stoppen met roken is een state of mind... Typisch ook dat je nu ineens ook allerlei verhalen hoort van mensen die gestopt zijn, maar nog steeds naar een sigaret verlangen. Zelfs al roken ze al meer dan tien jaar niet meer. Nou, dat zijn pas oppeppers he? Pff domme niet rokers zijn er dus ook. Geen wonder dat ze naar een sigaret verlangen, het zijn gewoon echte rokers vermomd als niet rokers! HA! Daar trap ik mooi niet in. Als ik ooit zou gaan roken is het om mijn stofwisseling weer wat in het gareel te krijgen...HIHI. Ik zie het mezelf tiepen, wat een kulsmoes, gaan we dus ook maar niet doen. Sterk zijn, even sterk zijn. Want volgende week ga ik spartaans sporten en eten. Eens kijken wie er wint: de sigaret of ik! Wordt vervolgd dus...

Dag achttien non smoking

2008-05-04T03:39:00.000-07:00

Zondag. Nog steeds niet gerookt! De rest heb ik allemaal wel gedaan. En nu schijnt de zon dus ik raad jou hetzelfde te gaan doen als wat ik nu doe: PC uit en hup naar buiten! De volgende keer gaan we wel weer wat langer achter het schermpje zitten. Het is ZONdag!

Gaat de koningin in rook op?

2008-04-30T04:22:00.001-07:00

Dag veertien. Had geen koekje of stukje chocolade bij de koffie. Sigaretgemis wordt sterker. Ben ook niet te genieten. Nee, heb geen zin om leuk te doen. Ben ook niet weg geweest gisteren. Niet dat ik geen zin had om een avondje te stappen of dat het niet leuk zou zijn. Dat is niet zo. Het tegengestelde eigenlijk: ik had erg veel zin om te feesten en wat te drinken; maar ja...dan gaan de remmen los: en dus koop ik dan gewoon sigaretten. Dan had ik vandaag een dubbele kater gehad. Nu voel ik me gelukkig alleen maar klote. Nou, lieve volgzame lezer, hier heb je beslist op gewacht. Of denk je dat het nog erger wordt? Blijven lezen dan maar he? Ondertussen ga ik me beraden op een roze outfit, net zoals de koningin, want die rookt ook niet en die feest er immers ook op los!

Een dozijn niet rookdagen

2008-04-28T12:19:00.000-07:00

De twaalfde dag! De moeilijkste ook! Vandaag had ik helemaal vrij, samen met mijn lieve dochter. Dit superrelaxte gevoel wakkerde mijn verslaving aan. Ik wilde best wel zo even naar buiten gaan om een sigaretje te scoren. Gelukkig was de drang niet zo groot dat ik hem niet kon weerstaan. Heb ook nog eens ontzettend veel lekkere trek, terwijl mijn kleren zich steeds meer om mijn toch al ronde vormen spannen. Pffff. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Kan beter gewoon een drukke dag hebben met werk en veel verplichtingen. Gelukkig mag ik morgen weer naar The bookstore om verse ramsj te verkopen. 's Avonds uitgenodigd voor kek feest...waar ik mag blijven slapen en dus kan drinken...hmm leuk, maar weer een vuurproef. Ben dus benieuwd of ik Queensday sigaretloos ga halen...wordt vervolgd, lieve lezer.

dag tien en elf en de rest

2008-04-27T11:59:00.000-07:00

Ja ja...ik weet het. Je zit iedere dag mijn blog te checken of ik al een peuk heb opgestoken; vooral in het weekend en dan schrijft ze niet! Pffff zo haakt natuurlijk iedereen af. Je hebt helemaal gelijk lieve, trouwe (en enige) lezer. Ik moet je met wat meer respect bejegenen. En in ieder geval trouw bloggen. Dag tien, gisteren was voor wat betreft niet roken niet zo heel moeilijk. Ik 'speelde' namelijk winkeltje in de verse ramsj-zaak van een kennis in Den Bosch. Van 10.00 tot 17.00 uur. Het was leuk om winkeljuf te zijn, alhoewel ik het toch wel overschat heb. Het was dus niet zo leuk als dat ik dacht voordat ik het had ervaren...Omdat het na een dag moeilijk concluderen is, ga ik volgende week gewoon nog drie dagen open met de bookstore. Eens kijken of ik de gemaakte omzet kan verbeteren. Vandaag was het dag elf. In de tuin gewerkt, en verder alleen lui geweest. Niet gerookt. Me wel voorgenomen dat nu het volgende traject -minder eten en meer sporten- ook maar in gang gezet moet gaan worden. Eerst eens nadenken over een geschikte datum. Op dit moment heeft niet roken zeker al twee kilo -in elf dagen- gescoord! En dat terwijl er in de dagen ervoor ook al veel kilo's teveel waren. Hihi. Nou, beste enige lezer, je kunt je lol de komende tijd beslist op, want het wordt alleen maar moeilijker voor me. Wil ook nog scoren in werk, toppen in huis en bovengenoemde. Hopelijk beleef je er veel plezier aan. Dan weet ik in ieder geval voor wie ik het doe.

Wikidoe was geweldig!

2008-04-25T00:04:00.001-07:00

De Brabantse naamlooz-inspired borrel gisteren in de Verkadefabriek was het helemaal! Een heerlijke mengelmoes van allemaal fijne mensen raakten aan de praat, legden verbindingen en gingen samen uit eten. In Den Bosch. Ik heb genoten. En ik geloof dat iedereen lekker opgeladen en positief huiswaarts keerde. Doen we snel weer!

Dag negen NS

2008-04-25T00:01:00.000-07:00

Ben bijna vergeten dat ik rookte. Wat gaat het toch snel. Zelfs mijn stoelgang lijkt genormaliseerd. Alleen de lekkere trek moet ik nog onder controle krijgen. Maar met dit hete en blote (dus niets verhullend) weer, word ik ook daarmee lekker geconfronteerd. Next aim min tien kilo? Of ga ik nu te snel?

dag acht...

2008-04-24T03:33:00.000-07:00

Het niet roken is een eitje. Als je het vergelijkt met de hormonen die mijn lichaam pijnlijk en moe tekenen. Door dat hormoongeplaag zou ik misschien willen roken. Eenvoudiger is wat rusten en in de zon zitten. Reiki helpt ook. Dus dat doe ik maar. Vanavond wikidoe. Kom je ook? Tegen die tijd ben ik beslist wel weer te genieten en inspirerend...http://tinyurl.com/6qrch8

Dag zeven is een ...dag

2008-04-23T01:01:00.000-07:00

Pfff...even een zware dag vrees ik. Voel me brak en ben niet vooruit te branden. Geloof niet dat het door het niet roken komt. Meer door andere zaken waar je als vrouw ook nog door geplaagd kunt worden. Ik begin nu wel naar een sigaret te snakken. En heb er de pest in. Gelukkig duurt zoiets bij mij meestal maar een dag. Graag tot morgen dus x.

dag vijf en zes NS

2008-04-21T23:53:00.000-07:00

Non Smoking NS. Hadden die spoorwegen een vooruitziende blik. Nou, ik doe het dus nog steeds niet. Mijn man wel. Vraagt hij mij of ik het goed vind dat hij...? Ja zeg! Maak mij ff medeplichtig van jouw 'falend' stoppen-met-rokenconcept. Ik keur dus niets goed of af. En die ene sigaret kan natuurlijk voor hem heel functioneel zijn. Voor mij niet. Ben altijd al behoorlijk zwart/wit geweest. Dus of ik pak een sigaret en rook dan gelijk het hele pakje op. Of ik pak er geen. Dat laatste is dus nog steeds het geval. Heb ook nog lachkicks, wat helemaal niet erg is (voor mij dan, de rest kijkt misschien wat vreemd). De energie is er ook nog en mijn humeur is over het algemeen nog goed. Ja...een beetje kentering. De hond heeft het al wel door vrees ik. Vanmorgen met wandelen was ik niet echt zo geduldig en klonk mijn stem erg dwingend en boos als ik voor de zoveelste keer riep. Sneu voor de hond? Nee hoor, ook die vindt het fijn dat wij niet meer roken. Blijft nu tenminste gewoon bij ons zitten terwijl ze anders heel demonstratief kon weglopen als we zaten te roken... Vandaag is dag zes. Heb ook twee feestjes. Kleine testcases. Gaat lukken...

Vierde dag: Makkie!

2008-04-20T10:37:00.000-07:00

Sorry. Als lezer hoop je natuurlijk altijd een beetje om te mogen delen in de moelijke momenten van een schrijfster. Zeker als die met een grote mond roept dat stoppen met roken tussen de oren zit...Helaas. Ook vandaag moet ik je weer teleurstellen. Het was een prachtige dag en ik heb zooo genoten van de zon en alle mensen dat ik de sigaretten gewoon vergeten ben. De wijn smaakte ook nog eens veeeeel lekkerder...hihi. Maar....blijf lezen, want er komt beslist nog wel een terugslag en die zal ik eerlijk met jou -mijn trouwe lezer m/v delen.

Drie dagen zonder sigaret

2008-04-19T05:33:00.000-07:00

Nou, het gaat geweldig! Ik snoep wel wat meer en werd zelfs vannacht wakker van honger...even aan toe gegeven (de eerste week pak ik mezelf niet te hard aan). Maar vanmorgen toen ik wakker werd: geen vieze smaak in mijn mond, geen verstopte neus, geen zwaar hoofd. Nou, daar doe ik het voor! Ik geloof dat ik er al helemaal vanaf ben. Stoppen met roken is niet moeilijk als je alleen de voordelen wilt zien. Dus geen vieze lucht meer in huis, geen peuken en geen stress omdat je sigaretten bijna op zijn. EN: Zo'n drie uur tijdwinst per dag! Tel 6-8 minuten per sigaret, maal 30 = 210 minuten = 3 1/2 uur! Nou en die kwam ik beslist tekort. Dus mijn leven wordt echt beter zonder smokie!

Dag twee non smoking...

2008-04-17T23:12:00.000-07:00

Dag sensatielezer. Je bent natuurlijk benieuwd hoe het me vergaat? Nou, gisteren was een absolutely fabulous day! Heerlijk getoerd met vriendin in cabrio en gewoon genoten. Geen sigaret gemist. Of nou ja...twee kleine momenten van automatisme dat ik mijn sigarettenpakje zocht. Ben niet naar de vergadering gegaan, was toch geen noodzaak en vond dat ik mezelf niet moest plagen. Ben wel eerder naar bed gegaan, want had enorme trek en al teveel gegeten. Vannacht werd ik echter om het half uur wakker. En in een hele heldere state of mind. Beetje high en toch ook weer super bewust. Vreemd, en niet onaardig, maar ik had het liever overdag gehad. Nu drink ik koffie zonder en mis mijn sigaret. Niet in de laatste plaats omdat ik nu niet naar het toilet kan en ook daar mijn ritme in wordt verstoord. Maar ik ga door, net zoals mijn lieve man trouwens die hier ook loopt te mokken :-)

Mini-serie: Stoppen met roken is een state of mind!

2008-04-16T23:41:00.000-07:00

Vandaag start ik op mijn blog de mini-serie: Stoppen met roken is een state of mind! Heel eerlijk en open ga ik al mijn ervaringen met jou, beste lezer, delen. En dat is niet om je een plezier te doen ;-) maar helemaal uit eigenbelang. Ik ga je gebruiken als stok achter de deur, als diegene waar ik verantwoording aan moet afleggen. Als imaginaire coach die me het beste wenst en me helpt een rookvrij bestaan op te bouwen. Allereerst moet ik een statement maken, die ik vervolgens ga bewijzen.

"Stoppen met roken is een state of mind"
Positief denken en weten waarom je stopt. Mijn knop is om. Vandaag ben ik gestopt en als ik geestelijk maar sterk genoeg blijf de komende twee weken, dan is het roken history. Dat geloof ik echt. Gisteren vertelde een vriendin me dat ze me in mijn gezicht zou spugen als ik een sigaret op stak. De negatieve associatie die dat gaf, moest ik steeds voor de geest halen in plaats van 'he gezellig een sigaretje' of 'nou ben ik echt aan een sigaretje toe'. Of 'na het eten zijn sigaretjes het lekkerst'. Nee, ik zie een spugende vriendin. Flats, zo'n vieze fluim recht in mijn gezicht bij iedere sigaret.
Kauwgom. Ach gut, onze dochter (11) vindt roken verschrikkelijk en is bang dat we eerder doodgaan. Vanmorgen had ze ergens de vergeten Nicotinell kauwgoms opgedoken en die reikte ze me als steun aan. Ook dat beeld zit nu op mijn netvlies. Ik geloof dat deze state of mind me de eerste uren wel gaat helpen.
Vanavond valkuil. Vanavond is er een gezellige vergadering met leuke mensen, drankjes hapjes en... mijn waarschijnlijk eerste moeilijke moment. Maar dat is negatieve projectie dus ook deze state of mind moet ik turnen naar: vanavond vertel ik iedereen trots dat ik al een hele dag niet gerookt heb...
Wordt vervolgd...

Telfort stelt teleur: Knelfort

2008-04-16T00:18:00.000-07:00

Eindelijk had ik mijn keuze gemaakt uit alle kekke smartfoons die er bestaan. Ik heb er zelfs voor gekozen om mijn contract bij Telfort te handhaven. Gisteren kreeg ik mijn nieuwe Nokia Navigator binnen. WOW, echt een kek ding. Maar meteen met onbeperkt Internetten belbundel afgesloten. Maar....krijg geen verbinding...Ok ff bellen met telfort, denk je dan. Ik zal wel iets verkeerd doen. Nee, mevrouw u kunt pas per 26 juni van uw nieuwe contract gebruik maken...HUH? Wat is dat nu voor iets? Maar ik betaal wel bij dan, probeerde ik nog...Nee, mevrouw dat kan ook niet. HUH? Ik vond Telfort zo meedenkend en klantvriendelijk. Had niemand me hier dan even op kunnen wijzen? Pff ik zit helemaal knel nu. Als ik dat geweten had, had ik gewoon een andere provider gekozen en het huidige abonnement niet meer gebruikt. Telfort? Ik voel me meer Knelfort nu. Nee, ik weet ook wel -jongen bij de klantenservice- dat jij er niets aan kunt doen. Ja, ik wens je ook een fijne dag....

Wikidoe 24/4

2008-04-15T23:32:00.000-07:00

Volgende week is er weer een Wikidoe. Op donderdag vanaf 17.00 uur in de Verkadefabriek te 's-Hertogenbosch tot...de laatste vertrekt. Wikidoe is een naamlooz-inspired borrel. Waar open minded mensen contacten en verbindingen leggen. Zomaar, om elkaar te helpen en de wereld wat mooier te maken. Geen visitekaartjesgedoe dus. Voel je je aangesproken, dan ben je van harte welkom!

Niet lauw van Zomerhitte

2008-04-15T00:54:00.000-07:00

Tja. Wat moet je nou van deze film zeggen? Eigenlijk liever niets. Zonde om er nog meer tijd aan te verspillen.

Ontmoetingen

2008-04-13T23:26:00.000-07:00

Wow het was weer een fijne naamlooz! Vrijdag in Amsterdam genoten van hele warme ontmoetingen. Weer lieve mensen leren kennen die allemaal een nieuw sprankelend licht lieten schijnen. De mensen en de energie van de ontmoetingen die zo sprankelend is, maken me blij. De week begint en het wordt geweldig! Geniet met mij!

Wie ik ben, ben ik: ik ben?

2008-04-01T03:41:00.000-07:00

Even filosoferen? Gisteren vroeg iemand wie ik was en wat ik deed. Naar mezelf vertalend krijg je dan de vraag wie ben ik? Maar ook: wie wil ik zijn en wie laat ik aan de ander zien? Daarbij komt natuurlijk dat ik ieder moment verander. En nieuwe ervaringen mij ook tot een ander mens maken. Mijn stemming speelt daar ook nog een grote rol bij; want als ik blij ben, ben ik veeel aardiger over mezelf dan als ik in een wat humeurige stemming ben. En als ik de vraagsteller aardig vindt en een goede indruk wil maken, nou dan ben ik helemaal wat hij of zij het liefst hoort. Zonder te liegen, ik breng dan gewoon mijn sterke punten naar voren. Maar als ik niets met de vraagsteller heb, ja dan ben ik weer iemand anders. Kortaf misschien en niet geinteresseerd, mijn vreselijke ik. Of wat te denken van haast en stress? Dat maakt me helemaal een ander mens. Of nou ja ander? Misschien ben ik dat dan wel. Eigenlijk ben ik misschien wel alles...dacht ik. Niet om arro over te komen, maar gewoon heel menselijk. Zoals jij, die nu mijn schrijfsels leest en ook even iemand anders bent dan voordat je aan het lezen was. Toch eigenlijk wel leuk niet? Om zo ieder moment van de dag zomaar te mogen zijn wie je wil zijn?

Wikidoe? Wikidoen!

2008-03-26T02:25:00.000-07:00

Aanstaande donderdag (morgen!) zal de eerste Wikidoe van de hele wereld plaatsvinden. Wikidoe is een naamlooz-inspired netwerkborrel: informeel en geen visitekaartjesmallemolen. Gewoon leuke mensen ontmoeten, ervaringen delen en inspireren. Dus als je in bent voor fijne en oprechte contacten, kom je morgen naar de Verkadefabriek in 's-Hertogenbosch. Vanaf 17.00 uur tot de laatste weg is. Spreek me gerust aan, want ik hou van ontmoetingen en verbindingen leggen.

Spring: Lentejump!

2008-03-17T00:45:00.000-07:00

Deze week begint de lente. Heerlijk. Ik kan niet wachten en ben zaterdag dus al begonnen; merkte de pimpelmees al op met een snavel vol mos en zag echt overal alles al in knop. Heb me voorgenomen dat ik ook lente ben. Er zitten veel knopjes die zich nu eindelijk gaan ontplooien. Langzaam en natuurlijk ga ik de dingen doen die mij -en vooral ook anderen- blij maken. Schrijven, zorgen, denken, enthousiasmeren, sporten, stoppen met roken en me vooral geen zorgen maken. Want de lente is in mij.

My quote

2008-03-03T10:24:00.000-08:00

Alweer een quote die zo in een boekje zou kunnen. Deze schreef ik voor Martijn Engler op Twitter:

Soms stapelen vervelende dingen zich even op. Zo maken ze ruimte voor de leuke zaken die eraan komen.

naamlooz Brabant staat op de kaart!

2008-03-03T10:09:00.000-08:00

Verkadefabriek vrijdag 29 februari: de geboorte van de informele netwerkborrel naamlooz in Brabant. Van heinde en verre waren de naamlozen gekomen om in 's-Hertogenbosch gelijkgestemden openminders te ontmoeten. Gelukkig waren er ook genoeg Brabanders die kwamen kennismaken. Ik heb genoten! Samen met Ingrid van den Boogaard voelden we ons als kartrekkers en iniatiefneemsters helemaal TOP!

De lifehacking/ web 2.0 workshop van Sanne Roemen en Jeroen Doensen was niet alleen relaxed maar bovendien (zeker voor mij) verhelderend en leerzaam. Die twee schatten gaven ons de workshop in het kader van Present Day. Een geweldig lief initiatief, waarvoor dank! Het leuke is dat naamlooz na dit daverend succes dus in ieder geval op alle vijfde vrijdagen van de maand gaat plaatsvinden. Ingrid en ik beraden ons nu over een naamlooz-inspired -wikidoe- eens in de maand. Want met zo'n enthousiaste opkomst (er waren meer dan dertig mensen) en leuke verbindingen, wil niemand te lang wachten om elkaar weer te ontmoeten. Wordt vervolgd dus!